بر اساس اين ترسيم مرد آن‌گاه كه همسرى بر مى‌گزيند، تكفّل او و فرزندانى را از او دارد. برعهده مى‌گيرد. اما زن از اين تكليف معاف مى‌باشد، زن چه پيش از ازدواج و چه بعد از آن خود عهده‌دار امور خود بوده و مسئوليت نفقه شوهر و فرزندان را ندارد.

پس در ترسيم و تنظيم اسلام از نظام اجتماعى و خانوادگى انسان‌ها، مردان دو برابر زنان مسئوليت و وظيفه دارند و عدالت حكم مى‌كند. تا آن‌گاه كه زندگى ما در سايه اسلام و بر اساس اين انديشه متعالى ترسيم شده باشد، تقسيم بر اساس مرزبندى خداوندى باشد. البته وضع آزاردهنده‌اى كه ديگر جوامع تجربه كرده و مى‌كنند، بهترين شاهد بر اعتدال نظام ياد شده و انسجام آن با فطرت انسان و كاركرد او در زندگى است.

ممكن است برخى توهم‌كننده واژه «وصيت» در آيه ١١ سوره نساء اقتضاى عدم جاودانگى و حتمى بودن حكم را مى‌كند.

در جواب بايد گفت: اين پندار به صراحت با نص قرآن ناسازگار است، زيرا آيه‌هاى ارث در آغاز با تعبير «ايصاء» آمده، امّا با تعبيراتى پايان مى‌يابد كه آنچه را سفارش شده است، واجب و تخلّف‌ناپذير مى‌سازد:

... وَصِيَّةً مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَلِيمٌ ...* تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ ... وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ ...* وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَتَعَدَّ حُدُودَهُ يُدْخِلْهُ ناراً خالِداً فِيها وَ لَهُ عَذابٌ مُهِينٌ.[١]

پس اين وصيت خداوند، جاى تخلف ندارد، زيرا حدود الهى را مشخص مى‌سازد. به علاوه واژه «ايصاء» با همه مشتاقانش در قرآن به معناى الزام آمده است.[٢]

[١] . نساء، آيات ١٤- ١٢؛ اين سفارشى است از سوى خداوند و خداوند دانا و با حكمت است. اين حدود الهى است و هر كس خدا و پيامبرش را فرمان برد، او را در بهشت‌هايى داخل مى‌كند كه همواره، آب از زير درختانش جارى است؛ جاودانه در آن مى‌مانند؛ و اين، پيروزى بزرگى است! و آن كس كه نافرمانى خدا و پيامبرش را كند و از مرزهاى او تجاوز نمايد، او را در آتشى وارد مى‌كند كه جاودانه در آن خواهد ماند؛ و براى او مجازات خواركننده‌اى است.

[٢] . مثلًا ر. ك: انعام، ١٥١.