معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٩٨ - ٤ نزاهت حضرت نوح(ع)

كه در اين آيات ياد شده، پدر واقعى‌ ابراهيم‌ نبود و تنها ناميدنش به پدر به دلايلى مانند جدّ مادرى بودن يا عمو بودن يا ناپدرى يا سرپرستى بودن يا بزرگ‌تر بودن يا مانند اينها بوده و چنين تسامحى تنها در زبان عرب نيست، بلكه در همه زبان‌ها رايج است.[١] (همان)

٤. نزاهت حضرت نوح (ع)

آيت‌الله معرفت داستان‌ نوح‌ را همانند ديگر رويدادهاى كهن تاريخى در «هاله انبوهى از خرافات كهن آمده» مى‌داند كه؛

بدون آن كه بر عبرت‌گاه‌هاى آن انگشت تأكيد نهاده باشد، در بيشتر موارد اين نقاط عطف را به فراموشى سپرده؛ اما قرآن از آنجا كه كتاب هدايت و عبرت است از رويدادهاى تاريخى نكته بر مى‌دارد و از درخت كهن حيات بشرى بهترين ميوه‌ها را بر مى‌چيند، تا انسان امروز به بركت آن‌ها در روزهاى اكنون خويش با شادمانى و خوشى زيست كند. (نقد شبهات، ص ٤١)

وى سپس با اشاره به درس‌هاى عبرت‌آموز قرآنى مى‌افزايد:

تورات‌، موضوع همسر و پسر نوح‌ را كه در اثر عملكرد بد خويش مشمول عذاب شدند، به فراموشى سپرده است. اين خود درس عبرت بزرگى است كه انسان چگونه فراهم‌ترين امكانات هدايت و صلاح را رها كرده، با انتخابى نادرست، در گرداب جريان‌هاى گمراهى و فساد فرو مى‌رود و سر از نابودى و هلاكت در مى‌آورد.

سيد بن طاووس‌ مى‌گويد، نوح‌ دو همسر داشت، يكى با وفا و ديگرى گمراه، آن يك با فرزندانش سوار كشتى شد و اين ديگرى همراه با گناهكاران به هلاكت رسيد.[٢]

مى دانيم كه قرآن درباره همسر لوط مى‌فرمايد:

خدا براى كسانى كه كفر ورزيده‌اند، زن‌ نوح‌ و زن‌ لوط را مثل آورده كه هر دو در نكاح دو بنده از بندگان شايسته ما بودند و به آن‌ها خيانت كردند، و كارى از دست شوهران آن‌ها در برابر خدا ساخته نبود، و گفته‌

[١] . ر. ك: سيدمحمدحسين طباطبايى، الميزان فى تفسير القرآن، ج ٧، صص ١٧١- ١٦٨.

[٢] . همان.