خديجه‌ براى پيامبر، پيش از پنجاه سالگى وى فرزندانى بياورد و ماريه‌ نيز پيش از شصت سالگى وى‌ ابراهيم‌ را به دنيا آورد، سپس جز اين زن، هيچ يك از همسران پيامبر از او فرزنددار نشوند با آن كه برخى در عنفوان جوانى يا سال‌هاى مابين سى و چهل بوده‌اند و برخى پيش از ازدواج پيامبر فرزند داشته‌اند. چگونه اين مسأله بغرنج در زندگى پيامبر قابل تحليل است، پديده‌اى كه به‌طور عادى با داشتن نُه زن نمى‌سازد؛ اين در حالى است كه پيامبر نيز مانند ديگران، بى‌ترديد اشتياق به داشتن فرزند داشت.[١]

ايشان ضمن تذكر اين نكته كه رويدادهاى تاريخى، عقل و منطق، بهترين گواه بر بطلان پندار مبشّران مسيحى و مستشرقان در موضوع تعداد همسران پيامبر است، اين حقيقت را يادآور مى‌شوند:

آن حضرت در طول بيست و هشت سالى كه با خديجه‌ زيست، هيچ‌كس را شريك او نگردانيد، و چون‌ خديجه‌ دو سال پيش از هجرت درگذشت، با سوده‌ دختر زمعه‌ كه شوهرش در بازگشت از هجرت دوم به حبشه درگذشته بود ازدواج كرد و هيچ‌كس گزارش نكرده كه او زيبايى يا ثروت و موقعيّتى داشته كه انگيزه براى ازدواج پيامبر با او شده باشد. شوهر او نيز از پيشگامان اسلام بود كه در راه اسلام آزارها ديده بودند و از كسانى بود كه به دستور پيامبر با عبور از دريا به حبشه هجرت كردند. سوده‌ نيز همراه با او هجرت كرده بود و سختى‌ها و آزارها ديده و چشيده بود. اينك پيامبر با او ازدواج كرد تا هم او را تحت تكفل قرار دهد و هم او به مقام امّ المؤمنين نائل آمده باشد. يك ماه بعد نيز با عايشه‌ كه هنوز به سنّ بلوغ نرسيده و زن نشده بود ازدواج كرد[٢] و دو سال نيز طول كشيد تا او را به خانه برد. عقل و منطق هرگز نمى‌پذيرد كه به او با اين سنّ كم دل بسته باشد چنان كه استاد هيكل‌ مى‌گويد و سپس مى‌افزايد:[٣] شاهد اين مدعا ازدواج وى با حفصه‌ دختر عمر است كه شوهرش خنيس در بدر وفات كرده بود و به اظهار پدرش‌ عمر ازدواج پيامبر با او از روى علاقه به او نيز نبود. عمر خود يك بار كه‌ حفصه‌ و

[١] . همان، ص ١٨٦.

[٢] . ابن هشام مى‌نويسد: پدرش ابوبكر او را به همسرى پيامبر داد، در حالى كه هفت سال داشت، و پيامبر او را در نُه سالگى يا ده سالگى به خانه برد.( سيره ابن هشام، ج ٤، ص ٢٩٣).

[٣] . محمّدحسين هيكل، حيات محمّد، ص ٢٨٨.