معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٦٦ - نقد افسانه«آيات شيطانى»

مرا بر شما سلطه‌اى نبود جز آن كه شما را خواندم و خود اجابت كرديد.

پس چگونه ابليس مى‌تواند بر مشاعر پيامبر اسلام چيره گردد؟

٤. خداوند صيانت قرآن را ضمانت كرده است:

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ‌[١]

و

لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ[٢]

بنابراين قرآن در بستر زمان، همواره از گزند حوادث در امان خواهد بود. هرگز كسى ياراى دستبرد، افزون و كم كردن آن را ندارد؛ پس چگونه ابليس توانست در حال نزول، به آن دستبرد بزند و بر آن بيفزايد؟

وَ لَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنا بَعْضَ الْأَقاوِيلِ لَأَخَذْنا مِنْهُ بِالْيَمِينِ ثُمَّ لَقَطَعْنا مِنْهُ الْوَتِينَ؛[٣]

اگر مى‌بست بر ما پاره‌اى از سخنان را، دست راست او را مى‌گرفتيم و رگ گردنش را قطع مى‌كرديم.

اين آيات اشاره دارند كه پيامبر امكان اين كه بتواند سخنى از جانب خود به خداوند نسبت دهد ندارد. استفاده از «لو» به اين معنى است كه پيامبر اساساً سخنى را به خداوند نسبت نمى‌دهد؛ به اصطلاح شرط محال است و جزاى آن نيز رخ نخواهد افتاد.

قُلْ ما يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِنْ تِلْقاءِ نَفْسِي إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى‌ إِلَيَّ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ؛[٤]

بگو مرا نرسد كه آيات خدا را از نزد خود تبديل كنم. من تنها از وحى تبعيت مى‌كنم و از نافرمانى آفريدگارم از عذاب روز بزرگ بيمناكم.

اما آيه ٥٢ سوره حج‌ وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِيٍّ إِلَّا إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ فِي أُمْنِيَّتِهِ فَيَنْسَخُ اللَّهُ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ ثُمَّ يُحْكِمُ اللَّهُ آياتِهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ‌ كه به‌عنوان تأييد آورده شده است، هرگز به افسانه ياد شده ربطى ندارد، بلكه اين آيه گوياى اين حقيقت است كه هر صاحب شريعتى در اين آرزو است تا

[١] . حجر، آيه ٩.

[٢] . فصلت، آيات ٤٢- ٤١.

[٣] . الحاقه، آيات ٤٦- ٤٤.

[٤] . يونس، آيه ١٠.