معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٥٩ - شبهه وحى نفسى

مريم‌ با خصوصياتى كه قرآن براى او بيان مى‌كند، الوهيت‌ مريم‌ و مخالفت قرآن با آن، بشارت‌ عيسى‌ به آمدن پيامبر اسلام، داستان صليب و ....

با اين همه تفاوت كه بر شمرديم، چگونه مى‌توان ادعا كرد قرآن برگرفته از عهدين است؟ اما آنان كه نمى‌خواهند در برابر حق خاضع شوند، به هر خار و خاشاكى متشبث مى‌شوند تا ادعاى باطل خود را اثبات كنند!

شبهه وحى نفسى‌

برخى از خاورشناسان كوشيده‌اند از مقابله مستقيم با وحيانى بودن رسالت پيامبر اسلام خوددارى كرده و حتى خود را در ظاهر به صداقت پيامبر و وحيانى بودن دعوت او معتقد جلوه دهند؛ اما در واقع كوشيده‌اند تا منبعى ديگر، غير از وحى براى قرآن دست و پا نمايند. لذا تفسيرى كه آنان از وحى ارائه مى‌دهند در واقع انكار وحى است.

علامه‌ طباطبايى‌ مى‌نويسد:

[گروهى بر اين باورند كه‌] پيغمبر اكرم (ص) افكار پاك خود را سخن خدا و وحى الهى فرض مى‌كرد كه خداى متعال از راه نهاد پاكش با وى به گفت‌وگو پرداخته است و روان پاك و خيرخواه خود را كه اين افكار از آن تراوش مى‌كرد، روح امين و فرشته وحى ناميد و به‌طور كلّى قوايى را كه در جهان طبيعت به‌سوى خير و هرگونه خوشبختى دعوت مى‌كنند، ملائكه و فرشتگان، و قوايى را كه به‌سوى شر و هرگونه بدبختى مى‌خوانند، شياطين و جن خواند و وظيفه خود را كه به مقتضاى نداى وجدان عهده‌دار قيام و دعوت مى‌شد، نبوّت و رسالت نام گذاشت.[١]

مى‌گويند ما به راست‌گويى‌ محمد (ص) و آنچه ديده و شنيده شكى نداريم، ولى قائل هستيم كه منبع آن خود او بوده و هيچ ربطى به عالم غيب كه مى‌گويند ماوراء عالم ماده و طبيعت است ندارد، زيرا عالم غيب بر ما ثابت نشده است و ما بايد ظواهر غير عادى را به آنچه شناخته‌ايم و در نزد ما ثابت شده، تعبير كنيم، نه به آنچه ثابت نشده است.

[١] . سيدمحمدحسين طباطبايى، قرآن در اسلام، ص ١٠٥.