اما دانشمندان غربى از وحى، تفسيرى متفاوت از تفسير دانشمندان اسلامى ارائه كرده، مى‌گويند: وحى عبارت از الهاماتى است كه از درون انسان سرچشمه مى‌گيرد. اين ضمير آگاه انسان است كه اين الهام‌هاى پاك و ناگهانى را در شرايط اضطرارى به انسان مى‌بخشد؛ و اين آن چيزى است كه در قلب پيامبران مى‌دمد كه آن را وحى مى‌دانند. گاهى همين روح نهفته در وراى جسم آنان، در خارج از جسم آنان آشكار مى‌شود و آنان گمان مى‌كنند فرشته خداوند از آسمان بر آنان فرود آمده است! حال آنكه اين چيزى جز بروز شخصيت درونى آنان نيست. پس به آنان آنچه را نمى‌دانستند مى‌آموزد و ... دليل آنان بر اين مدعا اين است كه خداوند برتر و فراتر از آن است كه انسانى با او روبه‌رو شده و يا با او ارتباط برقرار كند!

آنان با اين نظريه در پى آنند كه مشكل ناسازگارى برخى آموزه‌هاى كتاب‌هاى آسمانى با علم را بر طرف نمايند. آنان تحريف اين كتاب‌ها را نمى‌پذيرند، بلكه بر اين باورند كه شخصيت درونى هر پيامبرى به ميزان نبوغ وى، به او چيزهايى را مى‌آموزد؛ از اين رو است كه گاهى آموزه‌هاى بلند مرتبه با آموزه‌هاى باطل كه از طرف شخصيت عادى وى آمده، در هم آميخته است!

دانشمندان غربى به واسطه دانش تجربى قاطع دريافته‌اند كه وجود حقيقى انسان، شخصيت دومى است كه در وراى جسم او نهفته است و پس از از بين رفتن جسم، باقى مى‌ماند. و نيز دريافته‌اند كه در پى اين جهان، جهان ديگرى كه سرشار از عقل است، وجود دارد. اما با اين وجود آنان راه به حقيقت نبردند و در آستانه حق، حق را انكار كردند. با اين دو مقدمه، ديگر توجيهى براى عدم فهم حقيقت ارتباط روحانى نهان، بين ملأ اعلى و بعد روحانى انسان وجود ندارد. اين ارتباطى مادى نيست كه به جا و مكان نياز داشته باشد. آن‌ها امور آن جهان غير مادى را با معيارهاى ويژه جهان مادى سنجيده‌اند، با اينكه مى‌دانند كه واژه‌ها از بيان واقع ناتوان هستند و تعبير به فرود آمدن وحى يا فرشته، تعبير مجازى است و اين در واقع چيزى جز اشراق روحانى خارج از روح پيامبر نيست.