معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٥٦ - نقد ديدگاه درة الحداد

نيست. آيه ياد شده به محتويات قرآن اشاره دارد كه پى در پى همراه با پيامبران الهى فرود آمده و پندها و آموزهاى آن با آمدن هر نسل تكرار شده است. منظور از آيه اين است؛ نه آنچه آقاى اسقف پنداشته بود.

نيز در اين آيه كه فرمود:

أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِما فِي صُحُفِ مُوسى‌* وَ إِبْراهِيمَ الَّذِي وَفَّى.[١]

مرجع ضمير مستتر در فعل «لم ينبّأ» كسى است كه رو در روى رسالت ايستاده، با ريشخند بدان اعلام مى‌دارد كه در صورت ايمان نياوردن ديگران به اين پيام، بار گناه ديگران را نيز بر دوش خواهد كشيد. قرآن در پاسخ ايشان اعلام مى‌دارد كه آيا بديشان ابلاغ نشده كه هر كسى سرانجام كيفر كار خويش را خواهد ديد و هيچ‌كسى بار گناه ديگرى را بر دوش نخواهد كشيد:

وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى‌.

پس اگر به قرآن وقعى نمى‌نهند، به آنچه در صحيفه‌هاى نخستين آمده اعتنا كنند، مگر گزارش آن‌ها پيش از اين بديشان نرسيده بود؟ آيات ديگر نيز همين معنى را منظور كرده‌اند و بس.

[١] . نجم، آيات ٣٧- ٣٦.