و نوح‌ ما را ندا داد، و چه نيك اجابت كننده بوديم. و او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم. و تنها نسل او را باقى گذاشتيم. درود بر نوح در ميان جهانيان. ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مى‌دهيم. به راستى او از بندگان مؤمن ما بود. و بى گمان‌ ابراهيم‌ از پيروان او است؛ آن گاه كه با دلى پاك به پيشگاه پروردگارش آمد.

و در ميان آيندگان براى او آواز نيك به جاى گذاشتيم. درود بر ابراهيم. نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم. در حقيقت او از بندگان با ايمان ما بود و او را به‌ اسحاق‌ كه پيامبرى از جمله شايستگان است مژده داديم، و به او و به اسحاق بركت داديم ... (صافات/ ٧٥- ٨١)

و به راستى‌ الياس‌ از فرستادگان ما بود ... و براى او در ميان آيندگان [آوازه نيك‌] به جاى گذاشتيم. درود بر پيروان‌ الياس‌. ما نيكوكاران را اين گونه پاداش مى‌دهيم. زيرا او از بندگان با ايمان ما بود. (همان/ ١٢٣- ١٣٢)[١]

مقايسه قرآن و تورات‌ از ديدگاه آيت‌الله معرفت نشانگر آن است كه:

قرآن هرگاه يادى از يكى از پيامبران دارد، همراه با احترامات و تكريم بسيار است. اما در تورات‌، داستانى از داستان‌هاى پيامبران را نمى‌بينيم؛ مگر آن كه پر از اهانت و تحقير است كه گاه به حدّ ابتذال مى‌رسد؛ همراه با نكوهش‌هايى كه هرگز شايسته بندگان مخلص الهى نيست. نوح‌ شيخ الانبيا در توصيف‌ تورات‌ اين گونه است: مردى شرابخوار و بى‌آبرو كه از هيچ زشتى و پلشتى پروا ندارد.

تورات‌ درباره او مى‌گويد:

و پسران‌ نوح‌ كه از كشتى بيرون آمدند، سام‌ و حام‌ و يافث‌ بودند ... و نوح‌ به فلاحت زمين شروع كرد و تاكستانى غرس نمود. و شراب نوشيده مست شد و در خيمه عريان گرديد. و حام‌ پدر كنعان‌ برهنگى پدر خود را ديد و دو برادر خود را بيرون خبر داد ... و نوح‌ از مستى خود به هوش آمد، دريافت كه پسر كهترش با وى چه كرده بود. پس گفت، كنعان‌ ملعون باد، برادران خود را بنده بندگان باشد. و گفت متبارك باد يهوه خداى‌ سام‌، و كنعان‌ بنده او باشد. خدا يافث‌ را وسعت دهد ... و كنعان‌ بنده او باشد.[٢]

چه ياوه‌سرايى‌ها و خيال‌پردازى‌ها كه دشمنان دين‌ستيز بافته‌اند. تورات‌ را

[١] . نقد شبهات قرآنى، ص ٤١.

[٢] . عهد عتيق، سفر پيدايش، باب ٩/ ١٨- ٢٤.