در عنفوان جوانى و غايت برومندى و نيك‌منظرى و زيباطلعتى و كمال مردى بود، بيست و هشت سال، خديجه‌ تنها همسر او بود تا آن كه مرزهاى پنجاه را در نورديد. اين در حالى بود كه چند همسرى در ميان عرب آن روز معمول و رايج بود، و محمّد، مى‌توانست با توجه به اينكه فرزند پسرى از خديجه‌ نداشت، همسر ديگرى نيز بر سر او بياورد، آن هم در زمانى كه دختران را زنده به گور مى‌كردند. همانگونه كه استاد آورده‌اند:

پيامبر (ص) هفده سال پيش از بعثتش و يازده سال پس از آن نيز، با خديجه‌ به سر برد و هرگز در اين انديشه نبود كه كسى را در كنار او شريك زندگى خويش سازد. چنان كه شنيده نشده كه در هنگام ازدواج با خديجه‌ و تا وقتى او زنده بوده، فريفته زيبايى زنان بوده باشد، با آن كه زنان آن روز حجاب نيز نداشتند و جلوه‌گرى و خودنمايى و تن‌آرايى در ميان ايشان معمول بود كه بعدها از سوى اسلام ممنوع شد. بسى نامعقول مى‌نمايد كه او يكباره- آن هم پس از گذار از پنجاه سالگى- چنان دگرگون شود كه با داشتن پنج همسر، زينب بنت جحش‌ را ببيند و مفتون وى گردد و در عشق او دست از پا نشناسد و شب و روز را در خيال او به سر برد؛ چنان كه اينان نوشته‌اند.[١]

بسى غيرمعمول است كه ببينيم با بيش از پنجاه سال سنّ، هفت همسر در مدت پنج سال، يا نُه همسر در مدت هفت سال برگزيند و همه اينها به انگيزه شهوت شديد و تمايل مفرط- پناه بر خدا- به زنان باشد؛ در واقع به قول آيت‌الله معرفت:

عشقى كه برخى نويسندگان مسلمان و جمعى از بيگانگان به دنبال ايشان تصوير كرده‌اند، تصويرى ناشرافتمندانه [است‌] كه با يك انسان دنيوى تناسب ندارد، چه رسد به اين مرد بزرگ كه با رسالت خود جهان را تكان داد و مسير حركت تاريخ را دگرگون كرد و همچنان نيز مى‌تواند دوباره جهان را بار ديگر زير و زبر كرده، طرحى نو در مسير جريان تاريخ دراندازد كه چشم‌اندازهاى آن نيز به يارى و خواست خداوند نمايان است.

اگر اين شگفت و غير طبيعى باشد، اين نيز شگفت است كه ببينيم‌

[١] . همان، ص ١٨٥.