معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٨٢ - ٢ نزاهت پيامبر عظيم الشأن اسلام و قرآن كريم

چه جاى سخنان بيهوده و نابخردانه در شأن پير پيامبران![١]

٢. نزاهت پيامبر عظيم الشأن اسلام و قرآن كريم‌

الف. يكى از شبهات معروف درباره قرآن، غير وحيانى بودن آن و جعلى بودن انتساب آن به پيامبر بزرگ است. قرآن ضمن اشاره به اين حقيقت مى‌فرمايد:

بگو گواهى چه كسى از همه برتر است؛ بگو خدا ميان من و شما گواه است. و اين قرآن به من وحى شده تا به وسيله آن، شما و هركس را كه اين پيام به وى برسد هشدار دهم.[٢]

استاد معرفت در اين خصوص مى‌فرمايند:

بر اين منوال آيه‌هاى بسيارى ديده مى‌شود كه به صراحت، قرآن را وحى مستقيم به پيامبر اسلام مى‌داند تا قوم خود و هر آن كه را پيامش به وى مى‌رسد بدان بيم دهد.

اما اينكه پيامبر آن را در كتب پيشين يافته يا از ايشان دريافته، يا از دانشمندان بنى‌اسرائيل آموخته، چيزى است شگفت كه هرگز بافت استوار و فخيم قرآن آن را باور ندارد.[٣]

ايشان با اشاره به پيشينگى قرآن كريم، چنين به رد برخى عقايد مى‌پردازد:

اما آنچه آقاى اسقف‌ درّه‌ بدان استناد جسته، نشانه‌هاى بى‌پايگى در آن به روشنى پيدا است؛ خداى تعالى مى‌فرمايد:

«بى ترديد اين معنى در صحيفه‌هاى گذشته هست؛ صحيفه‌هاى‌ ابراهيم‌ و موسى‌.» «هذا» در اين آيه اشاره به پندهايى دارد كه در آيه‌هاى قبلى آمده بود:

رستگار آن كسى است كه خود را پاك گردانيد، و نام پروردگارش را ياد كرد و نماز گزارد. ولى شما دنيا را بر مى‌گزينيد، با آن كه آخرت نيكوتر و پايدارتر است. (اعلى/ ١٨- ١٩)

اين آيه‌ها بر اين تأكيد دارد كه آنچه پيامبر اسلام آورده چيز تازه و بى‌سابقه‌اى نسبت به آنچه پيامبران آورده‌اند نبوده: قُلْ ما كُنْتُ بِدْعاً مِنَ‌

[١] . همان، ٤٢.

[٢] . انعام، آيه ١٩.

[٣] . نقد شبهات قرآنى، ص ٢٨.