تقريرات فلسفه امام خمينى قدس سره - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧٢ - حقيقت شفاعت و غفران و چگونگى تأثير عبادات

محمّد، يا على بگويد و همين طور وارد جهنم شود تا بسوزد و در آن آخر كه ديگر آن كثافات سوخته و خالص شده، نوبت مى‌رسد به اينكه آن نور توحيدى كه از يادش رفته بود ولى در كمون ذاتش مخفى مانده بود، طلوع كند و مالك دوزخ، اسماء شفعا را تلقين كند.

و بالجمله: اين آيات الهى و افعال و سنن خدايى را نبايد همين طور جزافى معنى كرد، اگر كار به اين نحو بود كه آقايان منبرى مى‌گويند، ديگر انبيا و اوصيا آن قدر خود را به تعب نمى‌انداختند و خود اين شفعا آن قدر نمى‌ترسيدند و اين قدر تأكيد نمى‌كردند.

البته اگر انسان آيات و اخبار اين طرفى را كه گفتيم يك دسته كند، و آن اخبارى كه به آن نحوى كه ما فعلًا در خصوص شفاعت و غيره معتقديم در طرف ديگر بگذارد، اين طرف خيلى قوى‌تر و خيلى محكم‌تر از آن طرفى است كه در خصوص شفاعت و غيره بالاى منبرها مى‌گويند؛ گرچه اصل شفاعت مسلّم است و بلكه محال است كه شفاعت واقع نشود، چنانكه الآن هم جريان امور به شفاعت جارى مى‌شود.