تقريرات فلسفه امام خمينى قدس سره - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٧ - اصالت نفس و تابعيت بدن

فصل چهارم نسبت نفس با بدن و فرق بين موت طبيعى و اخترامى‌

مرحوم آخوند رحمه الله در تعقيب ابطال مسأله تناسخ، اين فصل را منعقد مى‌كند، تا تأييد و بلكه دليل بر استحاله تناسخ باشد.

اصالت نفس و تابعيت بدن‌

و آن عبارت است از اينكه مى‌فرمايد: عامه مردم و عامه جماعت چنين گمان مى‌كنند كه نفس، تابع بدن است و بدن به هر حالى كه باشد، نفس بايد تابع باشد؛ مثلًا اگر بدن نشست، نفس هم تابع است و اگر بدن رفت، آن هم به دنبال او مى‌رود و اگر بدن فربه و چاق شد، نفس قوى مى‌شود و اگر بدن گرسنه شد، نفس ضعيف و ناتوان مى‌شود و اگر بدن ذبول پيدا كرد، نفس ضعيف مى‌گردد و اگر بدن نمو يافت، آن هم از ضعف مى‌رهد و هر وقت به بدن اختلالى رسيد، نفس حواسش پرت مى‌شود و اختلال مى‌يابد و اگر بدن مشغول خورد و خوراك شد، نفس خوشحال مى‌شود.

و ليكن قضيه به نظر عوام و براى آنهايى كه پرده بين آنها حايل است و فقط ظاهر را مى‌بينند چنين مى‌نمايد و خلاف حق، حق نمايش مى‌دهد؛ چون مادامى كه هيولى است و نفس پيدا نشده، چيزى نداريم و بعد از آنكه نفس پيدا شد، نفس، صورت بدن‌

[١] اسفار، ج ٩، ص ٤٧.