تقريرات فلسفه امام خمينى قدس سره - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٦ - آيه شريفه «لَا يَمَسُّهُ إلَّا الْمُطَهَّرُون»

آيه شريفه: «لَا يَمَسُّهُ إلَّا الْمُطَهَّرُون»

و از آيات داله بر تجرد نفس آيه شريفه: «فَلا أُقْسِمُ بِمَواقِعِ النُّجُومِ^ وَ إِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ^ إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ^ فِي كِتابٍ مَكْنُونٍ^ لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ^ تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعالَمِينَ» [١] است. بنا به بعض روايات «شب قدر» قلب نورانى حضرت ختمى مرتبت بود كه بر آن قلب شريف قرآن نازل گرديده است. [٢] و در بعض روايات، «شب قدر» شب مخصوصى است كه مجموعه قرآن در آن شب نازل شده است. [٣] البته شرافت شب، ذاتى نيست؛ زيرا روز و شب، همان نور و ظلمت است و در اين جهت با هم اختلاف ندارند و شب همان سياهى و تاريكى، و روز همان روشنايى است، و ليكن شرافت اينها به واسطه حادثه‌اى است كه در آنها واقع مى‌شود.

مثلًا روز غدير براى آن واقعه عُظمى و شريف بود كه سعيد گرديد. همچنين شرافت شب قدر براى نزول قرآن است كه به نحو رحمت جمعى خداوندى و به نحو قرآنيت، اسماء و صفات الهيه نازل گرديده است. و خداوند متعال در آن شب خواست كه درِ رحمت عامه را به روى موجودات باز كند و تمام اسماء و صفات الهيه در آن شب در دسترس بشر گذاشته شده است. و بعد از اين مرحله از نزول كه به طور قرآنيت بود، در مواقع مخصوص آيات به طور تفصيل در مدت بيست و چند سال نازل گرديد و لذا به مناسبت شرافت نزول آيات قرآنى، آن مواقع هم، عزيز و محترم گرديده‌اند.

چنانكه شايد مواقع نجوم، همان ايام مخصوص بوده كه مواقع نزول آيات كريمه بوده است، اين است كه خداوند متعال مى‌فرمايد: «وَ إِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ» اين‌

[١] واقعه (٥٦): ٧٥- ٨٠.

[٢] اين روايت را در مجامع روايى نيافتيم، رجوع كنيد به: تفسير بيان السعادة، ج ٤، ص ٢٦٧؛ اصول كافى، ج ١، ص ٤٧٩، حديث ٤؛ بحار الانوار، ج ٢٥، ص ٩٧، حديث ٧١.

[٣] تفسير نور الثقلين، ج ٥، ص ٦٢٤، حديث ٥٢ و ٥٣ و ص ٦٣٠، حديث ٨٤.