معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢٢٧ - ديدگاههاى دانشمندان اسلامى

ديدگاه‌هاى دانشمندان اسلامى‌

مرحوم‌ طبرسى‌ مى‌نويسد:

خداوند به رسولش جز با برهان‌ها و دلايل و معجزات روشن وحى نمى‌كند تا دليل بياورد بر اينكه آنچه وحى مى‌شود از جانب خداوند متعال است و نياز به چيز ديگرى نيز نيست.[١]

شيخ‌ مفيد (ره) مى‌نويسد:

پيامبر چون معجزه داشت مى‌فهميد سخنى كه بر قلب او نازل مى‌شود كلام خدا است و از جانب شيطان نيست. در مورد قرآن نيز چون معجزه بود، پيامبر مى‌فهميد از جانب خدا نازل شده و كلام او است چنان كه حضرت‌ موسى‌ (ع) به وسيله معجزاتى مانند يد بيضا و اژدها شدن عصا يقين پيدا كرد كه سخن گفتن از ميان درخت از جانب خداوند بوده است.[٢]

زرقانى‌ مى‌نويسد:

وقتى كه وحى بر پيامبر نازل شد، مطالبى القا شده را در درون خود مى‌يافت و آثار آن را به‌خوبى درك كرد و آن را در قلب خود حاضر مى‌ديد به گونه‌اى كه در صفحه قلبش نگاشته شده است.[٣]

قاضى عياض‌ مى‌گويد:

ممكن نيست كه شيطان در صورت فرشته براى پيامبر ظاهر شود و امر را بر او مشتبه گرداند؛ نه در آغاز رسالت و نه پس از آن. همچنين رسول خدا (ص) ترديد ندارد آنچه كه نزد او آمده است فرشته و فرستاده حقيقى خداوند است و اين را يا با علم بديهى و روشن مى‌داند كه خداوند براى او ايجاد مى‌كند يا خداوند دليلى آشكار براى پيامبر ظاهر مى‌سازد تا نعمت و كلمه پروردگار تمام شود.[٤]

آيت‌الله معرفت مى‌نويسد:

پيامبر وقتى برانگيخته مى‌شود بايد بر «علم اليقين» بلكه «عين اليقين» امر وحى را دريافت كند، هيچ ترديد و اضطرابى نداشته باشد و با حالتى‌

[١] . فضل بن حسن طبرسى، مجمع البيان، ج ١٠، ص ٣٨٤.

[٢] . المسائل العكبريه، ص ٣٨.

[٣] . محمد عبدالعظيم زرقانى، مناهل العرفان فى علوم القرآن، ج ١، ص ٦٠.

[٤] . رسالة الشفا، ج ٢، ص ١١٢.