ثانياً، چنانكه بيان شد، شأن قرآن اين نيست كه در امورى كه مربوط به يافته‌هاى خود بشر است دخالت كند؛ حتى راهنمايى كردن هم معنا ندارد. زيرا خداوند به انسان عقل و خرد و انديشه ارزانى داشته و همان روز اول كه گفت: وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها، اسماء يعنى حقايق اشياء. يعنى ما به انسان قدرت پى بردن به تمام حقايق هستى را داده‌ايم. آنچه را كه از خداوند سبحانه و تعالى انتظار مى‌رود، همين است و اصلًا براى اينكه انسان آن جنبه خليفةالله فى‌الارضى خود را به مَنصه ظهور برساند، بايد خود بجوشد، لذا اساساً معنا ندارد كه بگوييم انسان براى پى بردن به مثلثات، هندسه فضايى، فلان قانون رياضى، از شرع كمك بگيرد. اين وظيفه شرع نيست. اسلام كار به اين ندارد كه با چه وسيله‌اى مسافرت شود و يا مردم چه لباسى بپوشند؛ منتهى مى‌گويد بايد از راه حلال باشد، اسراف نباشد، از راه تجاوز به حقوق ديگران نباشد. اسلام آمده است كه زندگى انسان را تعديل بخشد و انسان در زندگى ميانه‌رو باشد، در زندگى نسبت به حقوق ديگران افراط و تفريط، تعدّى و تجاوز يا كوتاهى نكند. وظيفه شرع اين است كه برنامه‌هايى طرح كند كه انسان زندگى سالم داشته باشد. اسلام آمده كه انسان را سعادتمند كند؛ يعنى انسان را به‌گونه‌اى راهنمايى كند كه در اين جهان احساس خوشبختى كند تا اين مقدمه‌اى باشد براى خوشبخت بودن در جهان ديگر. اين نيز به اين است كه زندگى سالم داشته باشد؛ عدل بر جامعه حاكم باشد؛ و ظلم بر آن جامعه راه پيدا نكند. لذا قوانين و احكامى در همين رابطه وضع مى‌كند، ولى ساير مطالب، مانند استفاده از اكسيژن و ... ربطى به قرآن ندارد.

ثالثاً، اين ديدگاه هيچ دليل متقنى بر مدعاى خود بيان نكرده است و استدلال به برخى آيات و روايات درست نيست. اين مطلب به عنايت به امور زير آشكار مى‌شود:

١. عبارت آيه‌ تَفْصِيلَ كُلِّ شَيْ‌ءٍ همانند آيه ١١١ سوره يوسف در آيه ديگرى صفت براى‌ تورات‌ نيز آمده است، ولى ما نمى‌پذيريم كه‌ تورات‌ همه چيز، حتى‌