پاسخ چنين ادعايى با مباحث گذشته روشن شد. گفتيم كه آيات قرآن از حق صرف و دائمى بودن قرآن و عدم بطلان و ورود باطل در آن به صراحت ياد كرده است؛ پس اگر بايد در چيزى ترديد كرد، ترديد در برداشت غلط ما در همراه شدن پاره‌اى گزاره‌هاى قرآن به فرهنگ باطل است.

بايد اذعان كرد كه قرآن كلام الهى است كه در تنزيلش با متشابه همراه مى‌شود و شنوندگان به اشتباه در برخى از گزاره‌هاى آن دچار شبهه مى‌شوند، اما تحقيق و تعمق در اين گزاره‌هاى شبهه‌ناك و آيات متقن و محكم قرآن، از اين حقيقت پرده بر مى‌دارد:

هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ.[١]

و باز مى‌فرمايد:

أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَسالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِها فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَداً رابِياً وَ مِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغاءَ حِلْيَةٍ أَوْ مَتاعٍ زَبَدٌ مِثْلُهُ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ الْحَقَّ وَ الْباطِلَ.[٢]

بلكه ممكن است در قرآن گزاره‌هاى باطل‌نما باشد، امّا تعمق و تحقيق، آن را مرتفع مى‌سازد و رسوخ در علم، حقانيت همان گزاره‌ها را به اثبات مى‌رساند، نه اينكه به داورى در مورد تغيير احكام يا تاريخى شمردن آيات و

[١] . سوره آل عمران، ٧.« او كسى است كه اين كتاب را بر تو نازل كرد كه بخشى از آن آيات محكمات است كه آن‌ها اساس كتاب است، و بخش ديگر متشابهات است، اما كج‌دلان، براى فتنه‌جويى و در طلب تأويل، پيگير متشابهات آن مى‌شوند، حال آنكه تأويل آن را جز خداوند و راسخان در علم، نمى‌دانند ....»

[٢] . سوره رعد، ١٧.« از آسمان آبى فروباريد، آنگاه رودها[ هر يك‌] به اندازه خويش جارى شد و سيلاب كف فراوانى با خود آورد، و از آنچه بر آتش مى‌افروزند كه زيور يا اثاثيه به دست آوردند نيز كفى همانند آن‌[ آب‌] هست و بدينسان خداوند حق و باطل را مثل مى‌زند ....»