اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ وَ لا يُحِيطُونَ بِشَيْ‌ءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِما شاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ لا يَؤُدُهُ حِفْظُهُما وَ هُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ؛[١]

هيچ معبودى نيست جز خداوند يگانه زنده، كه قائم به ذات خويش است، و موجودات ديگر، قائم به او هستند؛ هيچگاه خواب سبك و سنگينى او را فرا نمى‌گيرد؛ آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است، از آن او است؛ كيست كه در نزد او، جز به فرمان او شفاعت كند؟! آنچه را در پيش روى آن‌ها [=بندگان‌] و پشت سرشان است مى‌داند؛ و كسى از علم او آگاه نمى‌گردد؛ جز به مقدارى كه او بخواهد. تخت (حكومت) او، آسمان‌ها و زمين را در بر گرفته؛ و نگاهدارى آن دو [=آسمان و زمين‌]، او را خسته نمى‌كند. بلندى مقام و عظمت، مخصوص او است.

اين همه افزون بر توصيفات بلند ديگرى مى‌باشد كه قرآن آكنده از آن‌ها است، ولى كتاب‌هاى ديگر اديان از آن‌ها تهى است؛ مگر به اندازه‌اى ناچيز. اكنون آيا آن مقدار ناچيز مى‌تواند منبع و سرچشمه اين انبوه فراوان باشد؟[٢]

استاد سپس به بررسى صفات خداوند در تورات‌ پرداخته، مى‌نويسد:

نگاهى كوتاه به عهدين كافى است تا بر ميزان سستى توصيفات خداوند در عهدين آگاهى يابيم، كه او را تا حد بى‌ارزش‌ترين آفريدگان تنزل مى‌دهد و در ساحت قدسى والاى او دست‌اندازى‌هايى نامربوط دارد.

استاد پس از يادكرد داستان‌ آدم‌ و حوا از تورات‌، مى‌نويسد:

اين خداى‌ تورات‌ است كه از رقابت مخلوق دست‌ساز خود مى‌ترسد، بدو حيله و نيرنگ مى‌زند تا از اين كارش باز دارد. بى‌خبر مى‌ماند، دروغى بس رسوا مى‌گويد كه بى‌درنگ به‌دست رقيب ديگر خود- شيطان- رسوا مى‌شود؛ كه- نعوذ بالله- نشان از ناتوانى و درماندگى او دارد.[٣]

ايشان در ادامه به سه مورد اختلاف مهم قرآن و عهدين در داستان‌ آدم‌

[١] . بقره، آيه ٢٥٥.

[٢] . محمدهادى معرفت، شبهات و ردود حول القرآن الكريم، ص ١٧.

[٣] . همان، ص ١٩.