قصه‌ها بافته‌اند درباره ازدواج پيامبر با همسرانش، آن هم در سال‌هايى كه پنج دهه از عمر شريفش سپرى شده بود؛ سنّى كه نوعاً در آن تمايل مرد به زن فروكش مى‌كند. اين قصه‌ها را امثال‌ موير، آرونگ‌، اسپرنگر، فايل‌، درمنگام‌ و لامانس‌ و ديگر كسانى كه به شرح زندگانى پيامبر پرداخته‌اند تكرار كرده‌اند؛[١] كسانى كه يا آشكارا و يا در پوشش تحقيق و علم به تبليغ مسيحيّت پرداخته‌اند.[٢]

روشن است كه اين گونه اتهامات، بيانگر كينه‌هاى ديرينه نسبت به اسلام است كه از زمان جنگ‌هاى صليبى در جان اين گونه افراد ريشه دوانده، در نوشته‌ها و كتاب‌هايشان بروز و نمود مى‌يابد و در نتيجه در موضوع ازدواج‌هاى پيامبر (ص) با دگرگون كردن واقعيّت و لكّه‌دار كردن و تخريب چهره تابناك حقيقت در حق تاريخ، جنايتى نابخشودنى روا مى‌دارند.

آيت‌الله معرفت ضمن هشدار به ساده‌انديشى برخى از نويسندگان مسلمان كه بر مبناى پاره‌اى از تلقيات اشتباه به توجيه تعدد زوجات پيامبر پرداخته‌اند، مى‌فرمايد:

اما حقيقت، گواه روشنى است بر اينكه‌ محمّد (ص) كسى نبود كه هوس‌ها، خرد و انديشه او را به بازى گيرد. او با همسران خود از سر شهوت لبريز يا عشق و عاشقى ازدواج نكرد. اگر برخى نويسندگان مسلمان نيز به خود اجازه مى‌دهند چنين ادعا كنند و- هرچند از روى حسن نيّت- بهانه به دست دشمنان اسلام دهند، اين بدان جهت است كه تقليد و كوته‌نگرى ايشان را به ورطه دنيوى‌نگرى در افكنده، خواسته‌اند پيامبر را در هر چيز ممتاز و فوق‌العاده نشان دهند، حتّى در امور شهوانى و نفسانى؛ و اين نگرشى اشتباه است كه تاريخ زندگى ارزشمند او آن را به سختى انكار مى‌كند و مشى و مرام درخشان وى در آن فضاى تيره و تار، هرگز چنين چيزى را بر نمى‌تابد.[٣]

همانگونه كه آيت‌الله معرفت هم اشاره كرده است، پيامبر كه در سنّ بيست و سه سالگى با خديجه‌- كه سال‌ها از او بزرگ‌تر بود- ازدواج كرد؛ با آن كه‌

[١] . ر. ك: محمّد حسين هيكل، حيات محمّد، ص ٢٩٣.

[٢] . نقد شبهات قرآنى، ص ١٨٣.

[٣] . همان، ص ١٨٤.