معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٨٣ - ٢ نزاهت پيامبر عظيم الشأن اسلام و قرآن كريم

الرُّسُلِ‌[١] پيام او سخن تازه‌اى نبوده كه در ميان پيام‌هاى الهى بى‌سابقه بوده باشد، بلكه مقتضاى طبيعت وحى آسمانى در تمامى دوران‌ها از آدم تا خاتم نيز چنين بوده است؛ زيرا دين الهى يكى است و بخشى از آن با بخشى ديگر در تعارض نيست. آيه ياد شده به محتويات قرآن اشاره دارد كه پى در پى همراه با پيامبران الهى فرود آمده و پندها و آموزه‌هاى آن با آمدن هر نسل تكرار شده است. منظور از آيه اين است؛ نه آنچه آقاى اسقف پنداشته بود.[٢]

آيت‌الله معرفت يكى ديگر از نشانه‌هاى حقانيّت رسالت پيامبر را خضوع راهبان در برابر تعاليم نبوى مى‌داند. ايشان در اين باره و ضمن اشاره به كريمه:

أَ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُمْ آيَةً أَنْ يَعْلَمَهُ عُلَماءُ بَنِي إِسْرائِيلَ.[٣]

مى‌فرمايد:

نشانه ديگر بر حقانيت دعوت محمدى آن است كه راسخين در علم از ميان اهل كتاب حقانيت آن را به يارى حقايقى كه بدان‌ها دست يافته‌اند گواهى مى‌كنند:

اما راسخان آنان در دانش، و مؤمنان، به آنچه بر تو نازل شده و آنچه پيش از تو نازل گرديده ايمان دارند.

و چون آنچه را به سوى اين پيامبر نازل شده بشنوند، مى‌بينى بر اثر آن حقيقتى كه شناخته‌اند، اشك از چشمهاشان سرازير مى‌شود، مى‌گويند پروردگارا، ما ايمان آورديم، پس ما را در زمره گواهان بنويس. (نساء/ ١٦٢)

دارند، هرجا بدان دست يابند در برابر آن خاضع‌اند، و اينك آن را در دامن اسلام يافته‌اند.

بگو به من خبر دهيد اگر اين قرآن از نزد خدا باشد و شما بدان كافر شده باشيد و شاهدى از فرزندان اسرائيل به همانند آن گواهى داده و ايمان‌

[١] . احقاف، آيه ٩.

[٢] . همان، صص ٢٩- ٢٨.

[٣] . شعراء، آيه ١٩٧.