معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٤٤ - در عرصه توزيع

فراوان و جاودان خواهد بود؛ در نتيجه به كسب مهارت و تخصص اقدام مى‌كند.

در عرصه توزيع‌

بر پايه غريزه حب‌الذات، آن زندگى‌اى براى انسان مطلوب‌تر است و رضايت‌مندى بيشترى دارد كه مجموع مطلوبيت دنيايى و آخرتى آن بيشتر باشد. انسان اگر رفتار عقلايى داشته باشد و حيات را شامل حيات آخرتى و دنيايى بداند و بيشتر و پايدارتر را بر كمتر و ناپايدار ترجيح دهد، تخصيص درآمدش بايد به گونه‌اى باشد تا مجموع مطلوبيتش در دنيا و آخرت بيشتر شود.

بر اساس آموزه‌هاى قرآنى، وقتى انسان درك كند كه مى‌تواند به گونه‌اى در دنيا زندگى كند كه در آخرت هر چه دلش بخواهد و هر آنچه چشمش از آن لذّت مى‌برد در اختيار وى قرار مى‌گيرد[١] و نيز به ازاى هر كار نيك در دنيا، در حيات آخرتى به ده برابر پاداش داده مى‌شود،[٢] تخصيص درآمدش در دنيا به‌گونه‌اى خواهد بود تا به حداكثر مطلوبيت در حيات خود برسد. بر اساس نظريه تخصيص درآمد و پس‌انداز، انگيزه پس‌انداز كننده، گذشتن از مصرف فعلى براى كسب مطلوبيت بيشتر در آينده است؛ بنابراين، در اقتصاد قرآنى، كسى كه از مصرف فعلى خود صرف‌نظر كرده و آن را در راه خدا انفاق مى‌كند، نه براى ديگران است؛ بلكه براى كسب مطلوبيت بيشتر (ده برابر) در آينده و در ادامه حيات است.

اكنون به چند پيامد اقتصادى مشخص اين نوع توزيع اشاره مى‌شود:

١. مصرف كننده، درآمد خود را در حد كفاف براى نيازهاى خود مصرف مى‌كند؛ حتى گاهى به‌رغم نيازش، براى رسيدن به سعادت و لذت آخرتى به كمتر از حد كفاف مصرف مى‌كند و مازاد آن را يا به نيازمندان اختصاص‌

[١] . وَ فِيها ما تَشْتَهِيهِ الْأَنْفُسُ وَ تَلَذُّ الْأَعْيُنُ.( زخرف، آيات ٧١ و ٧٢).

[٢] . مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها.( انعام، آيه ١٦٠).