٥. اگر آموزگارانى و افرادى (از يهود و نصارى) وجود مى‌داشت كه افراد عرب مى‌توانستند نزد آن‌ها آموزش‌هايى در اين زمينه ببينند، به يقين نخبگان و افراد متفكرى در ميان عرب و قريش وجود داشت تا او نيز مانند محمد (ص) سخنانى را بياورد و به جهانيان عرضه بدارد و شگفتى جهانيان را برانگيزد؛ اين در حالى است كه افرادى كه تاكنون از جانب مخالفان به‌عنوان آموزگار ادعا شده‌اند مانند بلعام‌ يا عايش‌ يا سلمان فارسى‌[١] و ... (مطابق شأن نزول ذيل آيه ١٠٣ سوره نحل در تفاسير مجمع البيان‌، ابن كثير، نمونه‌ و ...) نطق به عربى را به‌خوبى نمى‌دانستند، چه برسد به اينكه فصيح‌ترين و بالاترين سخن عربى را بر زبان بياورند.

٦. اگر محمد (ص) اين قرآن را از اهل كتاب گرفته بود، بر اساس دشمنى كه اهل كتاب با آن حضرت داشتند، آن را منتشر كرده و مى‌گفتند: اين قرآن را از ما آموخته است يا از كتاب‌هاى ما گرفته و بر شما قرائت مى‌كند. در حالى كه سخن‌هاى زيادى از آن‌ها نقل شده، اما اين مطلب از جانب آن‌ها مطرح نشده است و اگر مطرح شده بود، مانند ساير مطالب نقل شد و به ما مى‌رسيد.

٧. اگرچه در قرآن كريم داستان‌هايى است كه آن‌ها نيز در تورات‌ و انجيل‌ مطرح شده است، اما داستان‌هاى قرآن با ساير كتب آسمانى تفاوت جوهرى و اساسى دارد؛ از جمله داستان آفرينش‌ آدم‌، طوفان‌ نوح‌، غرق شدن‌ فرعون‌ و نجات قوم‌ موسى‌ و چند داستان ديگر.

موريس بوكاى‌ در ردّ نظريه شباهت داستان آفرينش قرآن با تورات‌ مى‌نويسد:

من معتقدم كه اين نظريه كه داستان آفرينش قرآن با تورات‌ بسيار نزديك است، اشتباه است بلكه اختلافات آشكارى در اين دو كتاب وجود دارد كه قابل مقايسه با يكديگر نيستند.[٢]

استاد معرفت تفاوت‌هاى داستان آفرينش آدم در قرآن و تورات‌ (سفر

[١] . ر. ك: ذيل آيه ١٠٣ سوره نحل در تفاسير مجمع البيان، تفسير القرآن العظيم از ابن كثير، تفسير نمونه و ....

[٢] . موريس بوكاى، الكتب المقدسه( فى ضوء المعارف الحديثه)، ص ١٥٧ به نقل از فضل حسن عباس، قضا يا قرآنيه، ص ٢٠٣.