و ... دانسته‌اند.[١] برخى نيز در حالت ترديد بين اين مدعا كه قرآن يا حاصل اختراع پيامبر و يا اقتباس از غير است، سير كرده‌اند.[٢] حتى از ورقة بن نوفل‌ و بحيراى راهب، يا غلامى رومى كه در مكه صنعت‌گرى مى‌كرد (حدّاد رومى‌) نيز نام برده‌اند، كه در وى تأثيرگذار بوده‌اند.[٣]

تشابه موجود بين قصص قرآنى و قصص كتاب مقدس نيز زمينه ديگرى براى طرح اتهام ياد شده است. فيليپ حتى‌ مدعى است:

مى‌توان گفت تقريباً تمامى قصص تاريخى در قرآن، در تورات‌ نظير و نمونه دارد، و قصص اندك عربى خالص هستند كه ناظر به عاد و ثمود و لقمان و اصحاب فيل و ... است.[٤]

مستشرق ديگرى به نام‌ جويتى‌، قصص را تقريباً مطابق با تورات‌ دانسته، ضمن آن‌كه معتقد است در قرآن، بعضى حقايق مربوط به انبيا مشوّه شده است. او گفته كه چه بسا اين ناشى از تصور وى مبنى بر بهترين و آخرين نبى بودن او باشد. قصه‌اش شامل برخى از انبياى بنى‌اسرائيل مى‌شود نظير قصه نوح و كشتى آن، ابراهيم‌ و همسرش، موسى‌ و معجزاتش، داود و سليمان‌ و پادشاهى و حكمتى كه خداوند به اين دو داده است.[٥]

استاد معرفت ديدگاه سه نفر از مستشرقان (درة الحداد، نولدكه‌ و ويل دورانت‌) را در اين مورد بيان و مورد تحليل و ارزيابى قرار داده است.

١. ديدگاه اسقف‌ يوسف درّة الحداد؛ ايشان معتقد است كه قرآن از منابع مختلفى بهره برده كه مهم‌ترين آن‌ها كتاب مقدس، به‌ويژه‌ تورات‌ است و گواه بر اين مطلب، خود قرآن است؛ از جمله آيات زير:

[١] . شيخ فؤاد كاظم مقدادى، الاسلام و شبهات المتسشرقين، صص ٢٦١، ١٤٢ و ٢٩٢.

[٢] . همان، ص ٣٠٥.

[٣] . ر. ك محمود ماضى: الوحى القرآنى فى المنظور الى الاشراقى و نقده، صص ١٢٠- ١١٧، از مونت گومرى وات، محمد فى مكه، صص ٩٢، ٩٥ و ٧٥- ٧٤؛ شبهات حول القرآن، صص ١٠٩ و ١١٠ و تنفيدها، ص ٢٥.

[٤] . فيليپ حتى، قاهره، تاريخ العرب، دارالعالم العربى، ج ٣، ص ١٩٥٣ م، ص ١٥١.

[٥] . ر. ك: الوحى القرآنى فى المنظور الاستشراقى و نقده، د. محمود ماضى، صص ١٣٩- ١٣٥( از:Goitein Jews and Arobds )pp ٨٢ ٠٣ .