معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٢١٢ - ضرورت بحث از وحى

مخالفان خود را به تحدى دعوت مى‌كند و پيامبر نيز شخصى امى و درس نخوانده بوده است و شباهت‌هاى داستان‌هاى قرآن با كتب مقدس دليل اخذ از آن نيست و جناب‌ يوسف درة الحداد آياتى براى مصدريت يهود و نصارا و عهد مقدس مطرح مى‌كند. استاد معرفت به بطلان استدلال‌هاى اين شخص پرداخته است و ثابت مى‌كند كه قرآن يك مصدر دارد و آن از جانب خداوند بوده است، نه جاى ديگر.

وحى در لغت به معناى اشاره، نوشتن، سخن پنهان، شتاب، اعلام در پنهانى آمده است‌[١] و در اصطلاح به چيزى (پيامى) گفته مى‌شود كه خداوند به يكى از پيامبرانش با واسطه فرشته يا بدون واسطه به خاطر تبليغ (رساندن) رسالت الهى القا مى‌كند.[٢]

ضرورت بحث از وحى‌

از عصر نزول تاكنون مخالفان در تكاپوى تضعيف بزرگ‌ترين پديده آسمانى يعنى وحى بوده و هستند و شبهاتى را در محورهاى مختلف مطرح كرده‌اند كه از آن جمله مى‌توان به شبهه عدم امكان وحى و ارتباط بشر مادى با خداى مجرد، خطاپذيرى وحى، افسانه‌ ورقة بن نوفل‌ و غرانيق و شبهات مربوط به مصادر وحى اشاره كرد. براى اثبات حقانيت قرآن كريم لازم است دانشمندان به ابطال شبهات وارده در اين زمينه بپردازند. استاد فقيد آيت‌الله معرفت شبهات فوق و نقد آن‌ها را در كتاب‌هاى‌ التمهيد فى علوم القرآن‌، علوم قرآنى‌ و شبهات و ردود را بيان كرده و با ادله متفاوت و مستحكم به نقد آن‌ها پرداخته‌اند. در اين مقال بر آنيم تا ضمن بررسى شبهات فوق و نقد آن‌ها، ديدگاه‌هاى آن استاد فقيد در اثبات حقانيت وحى را روشن نماييم.

[١] . جوهرى الصحاح، تاج اللغة و صحاح العربيه، محمد بن مكرم ابن‌منظور، لسان العرب؛ خليل بن احمد فراهيدى، العين، ماده وحى.

[٢] . ر. ك: محمدهادى معرفت، التمهيد، ج ١، ص ٢٨؛ فضل بن حسن طبرسى، مجمع البيان، ج ٩، ص ٢٥٩( ذيل آيه ٤ سوره نجم)