معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١٤٩ - استدلال به شباهتهاى آموزههاى قرآن و عهدين

را مى‌توان سراغ گرفت. همه اينها به زعم آن‌ها از اين واقعيت پرده برمى‌دارد كه‌ محمد (ص) آموزه‌هايى از يهود كه در سرزمين عربستان به‌عنوان ملتى صاحب كتاب و شريعت شناخته مى‌شدند، برگرفته و آن‌ها را در قالبى نو ارائه كرده است.

استاد معرفت مى‌نويسد: كسانى همانند تسدال‌، ماسيه‌، آندريه‌، لامنز، گلدزيهر و نولدكه‌[١] نيز بر همين منوال، قرآن را برگرفته از متون كهن دانسته‌اند؛ دليل آن‌ها نيز تنها همگونى آموزه‌هاى قرآن و ديگر كتب است؛ چرا كه داستان‌ها و حكمت‌هاى قرآن همان‌ها است كه در كتب يهود و اناجيل و حتى در آموزه‌هاى‌ زردشت‌ و برهما آمده، از جمله داستان معراج و نعمت‌هاى اخروى و جهنم و صراط و آغاز با بسمله و نمازهاى پنج‌گانه و ديگر احكام عبادى، نيز گواهى هر پيامبرى به بعدى كه همه و همه برگرفته از متون كهن است كه نزد عرب شناخته شده بود.

آن‌ها پنداشته‌اند قرآن نمودى از تلمود است كه از عالمان يهود و ديگر اديان كه با جزيرةالعرب ارتباط داشتند به پيامبر رسيده، و پيامبر پيش از آن كه نبوت خود را علنى سازد، با آنان برخورد داشت.

استاد در ادامه به بيان ديدگاه‌ ويل دورانت‌ مى‌پردازد كه او نيز همانند ساير خاورشناسان بر اين باور است كه برخى از آموزه‌هاى دينى و عبادات اسلام با معارف يهودى شباهت‌هايى دارد.[٢]

يكى از نويسندگان‌[٣] مقاله «محمد [ص‌]» در دايرةالمعارف اسلام‌ تحت عنوان «برقرارى حكومت دينى در مدينه» به نقش يهود در پيدايش احكام اسلامى مى‌پردازد و تا آنجا پيش مى‌رود كه اساساً پيدايش اسلام به‌عنوان يك دين متمايز را معلول مخالفت يهود با پيامبر اسلام و نپذيرفتن دستورات وى‌

[١] . عمر رضوان، آراء المستشرقين حول القرآن الكريم و تفسيره، ج ١، صص ٢٧١- ٢٩٠ و ٣٣٥. هم چنين ر. ك: تاريخ قرآن، نولدكه، ترجمه جورج تامر، فصل اول( نبوت محمد و منابع تعاليم وى) ص ٣ به بعد.

[٢] . محمدهادى معرفت، شبهات و ردود حول القرآن الكريم، ص ١١.

[٣] .F Buhl .