معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ١١٨ - بررسى

سه. با توجه به وجود افسانه‌هاى سست در عهدين، چگونه مى‌توان قرآن متعالى را برگرفته از كتب پست و فرومايه دانست؟

امّا مفاد مشترك آياتى كه‌ يوسف درّه‌ به آن‌ها استناد كرده، اين است كه آنچه پيامبر اسلام آورده نسبت به آنچه پيامبران قبلى ارائه كرده‌اند بيگانه و بى‌سابقه نبوده است:

قُلْ ما كُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُلِ؛[١]

زيرا دين الهى يكى است و بخشى از آن با بخش ديگر متعارض و ناسازگار نيست.[٢]

قرآن و اناجيل‌

«تسدال» ادّعا كرده كه مسيحيت يكى از منابع مورد استفاده قرآن بوده، همچنانكه قرآن از منابع غير قابل اعتماد و مربوط به بعضى از فرقه‌ها كه آكنده از افسانه‌ها و اوهام است بهره گرفته است. وى داستان حضرت‌ مريم‌ و سخن گفتن‌ عيسى‌ در گهواره و ساير معجزاتى را كه به‌دست‌ عيسى‌ ظاهر شده و در قرآن آمده را انكار كرده است.[٣]

بررسى‌

داستان‌ مريم‌ صديق در محفل مسيحيان روشن و مسلّم است، حتّى فرقه «بربرانيه» مسيحى با توجه به خارق‌العاده بودن تولّد عيسى‌ (ع) معتقد به الوهيت‌ مريم‌ (ع) و عيسى‌ (ع) شدند كه در قرآن نيز به آن اشاره شده است:

وَ إِذْ قالَ اللَّهُ يا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَ أَنْتَ قُلْتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَ أُمِّي إِلهَيْنِ مِنْ دُونِ اللَّهِ‌[٤]

امّا گمان‌ تسدال‌ كه اين داستان در كتاب مقدس نيامده است، با اين عبارت‌

[١] . احقاف، آيه ٩.

[٢] . محمدهادى معرفت، شبهات و ردود حول القرآن الكريم، صص ١٥- ٩.

[٣] . ر. ك: عمر رضوان، آراء المستشرقين حول القرآن الكريم و تفسيره، ج ١، صص ٢٩٠ و ٢٩٦.

[٤] . مائده، آيه ١١٦.