بودن قرآن نداشته باشد. او طبق فهم ناقص خودش قرآن را ترجمه مى‌كند. چرا به دنيا اعلام نكنيم هيچ كس حق ندارد ترجمه كند، مگر زير نظر ما؟ چون اگر بگوييم نكنيد، آن‌ها حرف ما را نمى‌شنوند؛ اما اگر بگوييم زير نظر ما ترجمه كنيد، حرف ما را مى‌شنوند. باز هم زير بار نرفتند. مخصوصاً اگر ما بخواهيم قرآن را ترجمه كنيم و بعد هم به دنيا اعلام كنيم كه هذا هو قرآن، اين ديگر مشكل‌آفرين است. مثل اين كارى كه جهان مسيحيت كرده نسبت به كتب اربعه. رسماً مى‌گويد اين‌ انجيل‌ و تورات‌ و كتب اربعه است، به هفتاد، هشتاد زبان ترجمه شده و همه هم با عنوان‌ تورات‌ و انجيل‌. يعنى اين همان است. الآن اين كار مشكلاتى براى مسيحيت آفريده. چون اين ترجمه‌ها همه متناقض است و همه اشتباه دارند. لذا خود كتب اربعه به خاطر اين ترجمه‌ها زير سؤال رفته است. در حالى كه مى‌بينيم ترجمه‌ها زير نظر اساتيد فن هم انجام گرفته. آن وقت مى‌گويند مسأله‌ إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ‌[١] مربوط به قرآن عربى است. اين ضمانت در ترجمه‌ها نيست و لذا اهل طمع و اهل اغراض كه مى‌خواهند قرآن را تحريف بكنند، ترجمه مى‌كنند و در ترجمه هر كارى دلشان خواست مى‌كنند، زيرا در قرآن عربى نمى‌توانند دست ببرند و قابل تحريف نيست اصلًا. شما ببينيد در كتب عهدين مثلًا در آن ترجمه‌هاى چهارصد سال پيش مى‌گويد: خداوند از عرش آمد پايين بر روى ابرها، بنا كرد قدم زدن. (همين حرفى كه خدا شب جمعه از عرش پايين مى‌آيد، كه حنبلى‌ها قائلند و مثل اين حرف‌ها در تورات‌ هم هست) چون ابر ديگر نزديك‌ترين سطح به زمين است.

لكن در اين ترجمه اخير كه پارسال به‌دست ما رسيد مى‌گويد: خداوند از عرش بر جهانيان تجلى كرد. ببينيد اصلًا همان حرفى كه ما شيعه‌ها مى‌گوييم كه شب جمعه خدا تجلّى مى‌كند نه اينكه بيايد پايين. اين عبارت فعلى ديگر هيچ اشكالى ندارد، كه بر طبق زمان و آنچه زمان مى‌پسندد، پيش مى‌روند. آن وقت اشكال كار اين است كه اينها متن ترجمه را مى‌دهند، بدون اينكه متن‌

[١] . حجر، آيه ٩.