معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٥٦ - ب لزوم متابعت از شريعت(مادام كه سالك در راه است)

متصوّفه نكوهش‌هاى فراوانى شده و آن‌ها اهل عزلت و انفصال از جماعت، و پيروى از طريقه رهبانيت، معرفى شده‌اند.

٥. شريعت و طريقت‌

عارفان حقيقى و سالكان وارسته راه حقيقت، طريقت را در متن شريعت يافته، بلكه عين آن دانسته‌اند، براى رسيدن به كمال انسانى، همان راه شريعت را، با تمامى دستوراتش برگزيده‌اند، و يگانه راه وصول به حق و حقيقت مى‌دانند.

آرى! از «مبتدعات» گروه «مصوّفه» است كه طريقت را جدا از شريعت شناخته‌اند. آنان شريعت را «قشر» و طريقت را «لُبّ» دانسته‌اند و احكام و تكاليف ظاهرى شرع را تمهيدى براى رسيدن به باطن امر گرفته‌اند. كه هرگاه پويندگان راه حقيقت به سر حدّ كمال رسيدند، احكام پوسته رها مى‌شود، به احكام مغز مكلف مى‌شوند.

در اين زمينه، فرازهايى از مقدمه‌ قيصرى‌ مى‌آوريم:

الف. ظاهر و باطن شريعت‌

قرآن، داراى «ظهر» و «بطن» و «حد» و «مطلع» است ... مقصود از «ظهر»: معنى و مفهومى است كه در نخستين برخورد، از الفاظ و عبارات آن به ذهن متبادر مى‌شود. و مراد از «بطن» جزء مفهومى كلام است. و منظور از «حدّ» آن معنى و حقيقتى است كه عقول و انديشه بشرى در آخرين مرحله كمال به آن نايل مى‌گردند. و مقصود از «مطلع»: حقايقى است از اسرار الاهى و اشارات ربانى، كه بر سبيل كشف و شهود حاصل آيد.

احاديث قدسى، و كلام نبوى، همانند قرآن، داراى اين مراتب است.

ب. لزوم متابعت از شريعت (مادام كه سالك در راه است)

بر طالبان راه حق واجب و لازم است تا در عبادات و طاعات، از علماى ظاهر پيروى كرده، علم به ظاهر شريعت را بپذيرند، چه آن، صورت علم حقيقت است ولاغير. ولى در سير و سلوك ضرورت است از اولياى‌