معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤٨٤ - ٦ آيه عقوبت زنا كار

اساساً واژه فاحشه در قرآن، تنها به معناى عمل زنا و لواط نيست، بلكه هر گونه رفتار ناشايست- در اصطلاح قرآنى- فحشا خوانده مى‌شود: مثلًا آياتى از قبيل:

الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَ يَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشاءِ[١]

اشاره به مطلق كارهاى ناپسند و ناشايست است. آيه:

إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌[٢]

نيز درباره تهمت زدن و غيبت كردن و افترا بستن آمده است، كه از اين راه، حريم گناه شكسته مى‌شود، و جرأت ارتكاب معصيت رواج مى‌يابد.

در آيه:

وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى‌ ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ‌[٣]

به دو نوع گناه اشاره شده است؛ گناهى كه اثر سوء آن، دامنگير جامعه مى‌شود و به نام فاحشه از آن ياد شده است و گناهى كه جنبه شخصى دارد و موجب سقوط كمال انسانى مى‌گردد و چون انسان با اين كار بر خود ستم كرده، با نام ظلم به نفس از آن ياد شده است.

آياتى از اين قبيل فراوان است و احياناً اگر بر جرايم جنسى اطلاق شود، از باب ناشايست بودن آن است؛ نه اينكه نام اختصاصى باشد!

بقيه آياتى كه گمان نسخ برده شده، جملگى از همين قبيل و قابل حمل بر وجه ديگرى است كه احكام آن‌ها را مى‌رساند و در جاى خود مشروحاً بيان داشته‌ايم.

از اين رو، ما منكر نسخ در قرآن هستيم و شاهدى بر بودن نسخ وجود ندارد، و هر آنچه شاهد آورده‌اند، قابل خدشه، بلكه قابل حمل بر معناى ثابت و محكم است. لذا هرگز نسخ در آيات راه نيافته است.

[١] . بقره، آيه ٢٦٨.

[٢] . نور، آيه ١٩.

[٣] . آل عمران، آيه ١٣٥.