٢. تحميل رأى بر قرآن‌ بدين معنا كه مفسّر خود نظرى دارد و در صدد توجيه نظريه خويش، به دنبال آيه‌اى است كه بتواند با آن تطبيق كند، هر چند واقعاً آيه، چيز ديگرى بگويد. اين بيش‌تر در مورد كسانى است كه وابسته به گروه‌ها و فرقه‌هاى حق يا باطلند و براى توجيه مكتب خويش به دنبال دست‌آويزى از قرآن و سنّت مى‌باشند؛ يعنى در پى تفسير قرآن يا حديث نيستند، بلكه در صدد توجيه نظريه خويشند، هر چند تحميل بر قرآن يا حديث باشد. لذا اين‌گونه افراد و گروه‌ها در پى آيات متشابه و قابل تأويلند تا بتوانند آن را با نظريه خويش تطبيق دهند. لذا قرآن از اينان با عنوان‌ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ‌[٢] ياد مى‌كند و همواره راه فساد را دنبال مى‌كنند.

در حديث آمده است:

[١] . اختلف الناس فى تفسير القرآن هل يجوز لكل ذى علم الخوض فيه؟ فبعض تشدّد فى ذلك و قال: لا يجوز لأحد تفسير شي‌ء من القرآن و ان كان عالماً اديباً متّسعاً فى معرفة الادلة و الفقه و النحو و الاخبار و الآثار و انما له ان ينتهى الى ما روى له عن النبى( صلى الله عليه و آله و سلم) و عن الذين شهدوا التنزيل من الصحابة رضى الله عنهم او عن الذين اخذوا عنهم من التابعين واحتجوا فى ذلك بما روى عنه( عليه‌السلام)« من فسرّ القرآن برايه فليتبوّا مقعده من النار» و قوله( عليه‌السلام)« من فسر القرآن برايه فاصاب فقد اخطأ»( ابوالقاسم حسين راغب اصفهانى، مقدمة جامع التفاسير، ص ٩٣.)

روايتى كه از نظر سند معتبر است و از پيامبر اكرم( صلى الله عليه و آله و سلم) نقل شده، در وسايل الشيعه چنين آمده: قال الله عزوجل: ما آمن بى من فسرّ برايه كلامى( وسايل الشيعه، ج ١٨، ص ١٣٧).

[٢] .« هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ فَأَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ»( آل عمران، آيه ٧).