معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٥١٥ - ٣ علامه مجلسى

آن را از اعتبار ساقط مى‌كند.

ديگر آنكه، در اين روايات آمده: ذو اليدين به پيغمبر- ص- عرض كرد: آيا نماز كوتاه شده است يا فراموش كردى؟ فرموده: هيچ‌كدام. پس پيغمبر نفى كرد كه سهو كرده باشد.

پس، با وجودى كه پيغمبر- ص- سهو را از خود نفى مى‌كند، چگونه جايز باشد كه سخن او را خلاف واقع بپنداريم، در حالى‌كه بر پيغمبران، دروغ نشايد، نه سهواً و نه از روى عمد، و هرگز نشايد كه سهواً دروغى گفته باشند.

سپس درباره‌ ذو اليدين‌ تشكيك كرده، نام او و پدر او و كنيت او را كاملًا مجهول شمرده، و اينكه در هيچ‌يك از كتب فقى و حديثى، از وى روايتى نقل نشده و نامى از او به ميان نيامده است.

در پايان گويد:

حديث «سهو النبى» بدون شك باطل و متناقض است، و هرگز بر يك شيعه مذهب نشايد كه آن را بپذيرد، زيرا حديثى است كه در آن نسبت سهو و خطا و عدم مصونيت به پيغمبر اسلام داده شده است، مگر آنكه ناقص‌العقل يا ضعيف الرأى بوده باشد، كه در آن صورت تكليفى ندارد ...

٣. علامه مجلسى‌

در اين باره به‌طور تفصيل سخن رانده، پس از نقل كلام‌ صدوق‌ و مفيد،