معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٤١٣ - نقش آهنگ در تلاوت قرآن

نقش آهنگ در تلاوت قرآن‌[١]

آيت‌الله محمد هادى معرفت‌

فروزان‌ترين بعد اعجاز بيانى قرآن، همسازى با نغمه‌هاى دلنشين، و آهنگ‌هاى وزين صوتى است؛ آنگاه كه با صدايى گرم و زيبا، و آوايى نرم و فريبا، دمساز شود، آتشى بر خرمن دل‌ها افكند كه شعله‌هاى تابناكش جهانيان را به سوز و گداز گذارد. در دستور تلاوت آمده است:

قرآن را با آهنگى حزين و نغمه دلنشين، تلاوت كنيد. بگرييد و بگريانيد.[٢]

قرآن، از همان روزهاى نخست. با همين شيوه شيوا، سنگدلان عرب را شيفته و شيداى خود كرد، و انديشه مقاومت و ايستادگى را از آنان ربود. اعراب شگفت‌زده در برابر قرآن، زانوى تسليم بر زمين زدند و به عجز و ناتوانى خود اعتراف، و اعجاب و تحسين خود را در مقابل قرآن صريحاً ابراز داشتند.

اين يك جاذبه و كشش روحانى بود كه اين مردم سخت‌دل و مغرور را به نرمى و گرايش واداشت. گو اينكه برخى آن را شعر، و پاره‌اى سحر مى‌پنداشتند، ولى خود نيك مى‌دانستند كه قرآن نه شعر است و نه سحر، گر چه همچون شعر نافذا است و همچون سحر، افسونگر.

.. ان من البيان لسحرا ....[٣]

[١] اين مقاله در نشريه كيهان انديشه،( ش ٢٨) به چاپ رسيده است.

[٢] . محمدباقر مجلسى، بحارالانوار، ج ٨٩، ص ١٩١، رقم ٢، از: صدوق، جامع الاخبار، ص ٥٧.

[٣] . مسند احمد بن حنبل، ج ١، ص ٢٦٩.