معرفت قرآنى (يادنگار آيت الله محمد هادي معرفت) - كنگره بزرگداشت آيت الله معرفت - الصفحة ٥٥١ - ١ سمرة بن جندب

ابن قتيبه‌ نوشته است: او در سال شصت و اندى هلاك شد.[١]

عداوت و حقد او نسبت به پيامبر اسلام، از همان دوران عهد رسالت آشكار بود. امام‌ باقر (ع) فرمود: حضرت رسول (ص) گاه كه در منزلگاهى فرود مى‌آمد، افسار شتر را بر گرده‌اش مى‌افكند و شتر را رها مى‌كرد تا در خرگاه آزادانه بچرد. شتر گاهى به مقابل خيمه يكى از صحابه مى‌رسيد و آنان چون مى‌دانستند شتر پيامبر است، چيزى به او مى‌دادند. يك‌بار كه به خيمه‌ سمره‌ رسيد، سمره‌ با چوب‌دستى بزرگش چنان بر سر حيوان كوفت كه سر حيوان شكافت و خون جارى گشت.[٢]

آرى! نفاق و كينه او نسبت به اسلام، همواره براى همگان روشن بود، و صفحات تاريخ از ساوى گفتار و رفتار زشت او چيزهايى نوشته كه مايه شگفتى است. و دشمنى او با مولا اميرمؤمنان (ع) در حدّ افتضاح است و همين امر براى اثبات نفاق و حقد او بر اسلام، و در نهايت دوزخى بودن او كافى است.

محمد بن منصور گويد: نزد احمد بن حنبل‌ بوديم، كه شخصى از وى درباره حديث روايت شده از مولا اميرمؤمنان (ع) (أنا قسيم النار) پرسيد. احمد بن حنبل‌ پرسيد: چه چيز اين حديث تو را به شگفتى وا داشته است؟ مگر روايت نكرده‌ايم كه پيامبر (ص) به‌ على‌ فرمود: لا يحبّك إلا مؤمن و لا يبغضك إلّا منافق دوست ندارد تو را جز مؤمن، و دشمن تو را جز منافق.

محمد بن منصور و جماعت حاضر همگى گفتند: آرى، حديثى صحيح و فرموده پيامبر اكرم است!

آن‌گاه‌ احمد بن حنبل‌ به آنان گفت: از شما مى‌پرسم، جايگاه مؤمن كجا است؟ همگى گفتيم: بهشت. احمد گفت: جايگاه منافق كجا است؟ همگى گفتيم: دوزخ.

[١] . ابى محمد عبدالله بن مسلم، المعارف، ابن قتيبة، ص ٣٠٥.( يقال انه من العشرة الذين قال فيهم رسول الله( ص)« آخركم موتاً فى النار.» و كان احول و كانت أمه سَوداء و استعمله زياد على البصرة و مات بالكوفة سنة بضع و ستين و عقبه بها.)

[٢] . روضه كافى، ج ٨، ص ٣٣٢، ح ٥١٥.