اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٧٩ - من كلام الحكماء و الدعاة

را، و فرياد رسيدن تو نزديك بفرياد خواهندگان.

(٢٥) و اجعل ما سمحت به من العفو عنهم، و تبرّعت به من الصدقة عليهم، فى ازكى صدقات المتصدّقين، و اعلى صلات المتقرّبين‌[١]. ترجمه: خدايا عفوى كه از بندگان تو كرده، يا صدقه‌اى كه به تبرع [داده‌ام‌]، در پاكترين صدقات صدقه دهندگان، و بلندترين وسيلتهاى قربت جويندگان گردان.

(٢٦) ينبغى [لمن‌] اراد ان يجاب دعوته ان يعمل صالحا، و يرضى اللّه به، و يجتنب معاصيه و ما يسخطه، و يخلص له و لاوليائه بنيّة، ثمّ يدعوا. ترجمه:

بايد كسى كه خواهد دعاى او اجابت كنند: كارى شايسته كند، و خدا را بآن خشنود گرداند، و از معاصى اجتناب كند و از آنچه خدا را از آن كراهيت آيد، و نيّت با خدا و بندگان او خالص دارد، پس دعا كند.

(٢٧) تادّب بادب اللّه! اذ قال: خذ من اموالهم صدقة تطهّرهم بها و تزكّيهم بها. ترجمه: بادب خدا مؤدب باش آنجا كه گفته است: از مالها ازيشان صدقه بستان كه ايشان را بآن پاك گردانى.

من كلام الحكماء و الدّعاة

(٢٨) الدّعاء يردّ البلاء، و يفيد الاخلاص، و يزيد اليقين، و يتمّ الثّقة، و يوسّع الرّزق، و يدفع كيد الظّلمة. ترجمه: دعا بلا باز دارد، و اخلاص را فايده دهد، و يقين بيفزايد، [و ثقه را تمام كند،] و روزى فراخ گرداند، و مكر ظالمان دفع كند.

(٢٩) الالحاح مذموم الّا فى الدّعاء، و السّئوال مذموم الّا على اللّه. ترجمه:

الحاح مذموم است الا در دعا، و سئوال مذموم است الا بر خدا.

[١]صحيفه كامله (دعاؤه فى طلب العفو و الرحمة ص ١٩١)