اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٦٨ - الباب السابع فى الطاعة و العبادة و المواظبة على الاعمال الصالحة

ترجمه: فاضل‌ترين اعمال آن بود كه نفس را بكراهيت بر آن دارند. هر كه در عمل تقصير كند باندوه مبتلا شود.

(١٥) من تذكّر بعد السّفر استعدّ. انّ انصحكم لنفسه اطوعكم لربّه.

ترجمه: هر كه ياد كند دورى سفر را ساز راه بكند. هر كه خود را نيك خواه‌تر خداى را مطيع‌تر بود.

(١٦) حيوة المرء كالشى‌ء المعار، و تسويفه بطاعته اغترار. ترجمه: حيات مرد چون چيزى عاريتى است، و طاعت خدا باز پس افكندن از مغرورى.

(١٧) سيئة تسؤك خير عند اللّه من حسنة يعجبك. ترجمه: سيئه‌اى كه تو را ناخوش آيد بنزديك خدا بهتر از حسنه‌اى كه تو را خوش آيد و متعجب گرداند.

(١٨) لا تكن ممّن يرجوا الآخرة بغير عمل، و ترجى‌ء التّوبة بطول الامل.

ترجمه: از كسانى مباش كه آخرت اميد دارند بى‌عمل، و توبه بازپس افكنند از درازى امل.

(١٩) بادروا آجالكم باعمالكم، و ابتاعوا ما تبقى لكم بما يزول عنكم! ترجمه: باجل خود شتابيد باعمال خود، و بخريد آنچه با شما باقى ماند بآنچه از شما زايل شود!

(٢٠) انّ قوما عبدوا اللّه رغبة، فتلك عبادة التّجار و انّ قوما عبدوا اللّه رهبة، فتلك عبادة العبيد و انّ قوما عبدوا اللّه شكرا، فتلك عبادة الاحرار. ترجمه:

گروهى خدا را عبادت ميكنند از روى رغبت در ثواب و بهشت، و آن عبادت بازرگانانست و گروهى عبادت ميكنند از روى خوف و ترس از عقاب و ترس دوزخ، و آن عبادت بندگانست و گروهى عبادت خدا ميكنند از روى شكر نعمت او، و