اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٣٠١ - من كلام الحكماء و الدعاة

و بر دست من خير بمردمان رسانيدن تقدير كن، و آن را بمنت كه بر ايشان نهم باطل مكن، و مرا اخلاق بلند بخش، و از فخر كردن نگاه‌دار!

(١٨) من سجلّ‌[١] [مولانا الحاكم‌]: ان احقّ ما اعتمده فى سيرة عدله و قضيّة فصله‌[٢] مجانبة ما يدّرعه ملوك العصر من سرابيل التّكبّر، و التّبرىّ الى اللّه عزّ و جلّ ممّا يستشعرونه من التّعظّم‌[٣] و التّجبّر. ترجمه: در سجلى كه مولانا حاكم فرموده است نبشتن: بهترين چيزى كه مولانا بر آن اعتماد فرموده است در سيرت عدل و قضيت فصل‌[٤] خود، آنست كه اجتناب مينمايد از آنچه پادشاهان روزگار مى‌پوشند از جامه تكبر، و بيزار ميشود با خداى از آنچه ايشان در دل گرفته‌اند از بزرگى نمودن و جبارى.

(١٩) ما يفلح جبّار و لا متكبّر. ترجمه: هرگز هيچ جبارى و متكبرى رستگارى نيابد.

من كلام الحكماء و الدّعاة

(٢٠) الكبر يضع، كما انّ التّواضع يرفع، و هو مجلبة[٥] للمعصية و اللّائمة و المقت. ترجمه: تكبر خوار كند، چنانكه تواضع عزيز كند، و تكبر معصيت خدا باشد، و سبب ملامت مردم و دشمنى رويى.

(٢١) راى حكيم حدثا جاهلا معجبا بنفسه عظيم الكبر، فقال‌

[١]اصل: محل.

[٢]اصل: فضله.

[٣]اصل: التعظيم.

[٤]اصل: فضل.

[٥]اصل: مجبلة.