اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٩٣ - من كلام الحكماء و الدعاة

ترجمه: تمام گناهى است ما را كه خداى ميفرمايد: رغبت مكنيد بدنيا، و ما رغبت ميكنيم.

(٤٦) اذا صار اهل الجنّة الى بابها، جعل البوّابون يقولون:

و عزّة ربّنا! لا يدخلها احد قبل الزّاهدين فى الدّنيا. ترجمه: چون اهل بهشت بدر بهشت رسند، دربانان گويند: بعزت خداى! كه پيش از كسانى كه بدنيا رغبت ننموده باشند كسى در بهشت نشود.

(٤٧) قال بعض الائمّة لاصحابه: انّكم اكثر اعمالا و اجتهادا ممّن كانوا قبلكم، لكنّهم كانوا خيرا منكم، و قيل: و لم ذاك؟

قال: لانّهم كانوا ازهد منكم فى الدّنيا. ترجمه: يكى از امامان اصحاب خود را گفت: شما از كسانى كه پيش از شما بودند بعمل و جهد زيادت ايد، و ليكن ايشان از شما بهتر بودند. گفتند: چرا چنين است؟ گفت: زيرا كه ايشان بدنيا رغبت از شما كمتر ميكردند.

(٤٨) من شغل بنفسه، شغل عن النّاس، [و هذا مقام العاملين.

و من شغل باللّه، شغل عن نفسه،] و هذا مقام الزّاهدين. ترجمه: هر كه بنفس خود مشغول شود، از مردمان فارغ شود و اين درجه عاملان بود. و هر كه بخداى مشغول شود، از خود فارغ شود و اين درجه زاهدان بود:

(٤٩) اذا تعلّق الايمان بظاهر القلب احبّ الدّنيا و الآخرة جميعا، و عمل لهما. و اذا بطن الايمان فى سويداء القلب، و باشره