اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٩٩ - الباب الثامن و العشر ون فى ذم التكبر و التجبر و الافتخار

ترجمه: هر كه خواهد كه بندگان خداى در پيش او برپاى بايستند، گو جاى خود آتش دوزخ را ساخته كن!

(١٠) لو لم تذنبوا لخشيت‌[١] عليكم اشدّ من ذلك: العجب [العجب‌][٢]. ترجمه: اگر گناه نكنيد من ميترسم بر شما از چيزى بتر از گناه، و آن عجب بود عجب.

(١١) اوّل من يدخل النّار امير مسلّط لم يعدل، و ذو ثروة من المال لم يعط المال حقّه، و فقير فخور. ترجمه: اول كسى كه در دوزخ شود پادشاهى مسلط بود كه عدل نكند، و توانگر كه حق مال خود بندهد، و درويشى كه با درويشى فخر كند.

(١٢) عجبت‌[٣] للمتكبّر الّذى كان بالامس نطفة و يكون غدا جيفة[٤]. ترجمه: عجب دارم از متكبرى كه ديروز نطفه‌[٥] بود و فردا جيفه خواهد بود.

(١٣) اوّله نطفة هذرة، و اوسطه حمّالة عذرة، و آخره جيفة

[١]اصل: لخشيته.

[٢]اين حديث نبوى در شهاب الاخبار قضاعى (باب ٥) و فصل عجب ربع مهلكات احياء العلوم غزالى (٣: ٣٥٩ چاپ ١٣٥٨) آمده و خواجه طوسى نيز در تعليقى كه بر گفتار ابن ميمون قرطبى نوشته آن را آورده است (بنگريد به گفتار نگارنده بعنوان «خواجه طوسى و ابن ميمون اسرائيلى» در مجله دانشكده ادبيات تبريز شماره ٣ سال ٨).

[٣]اصل: عجيب.

[٤]روضة الواعظين ص ٣١٨ از على.

[٥]اصل: مظفر.