اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٣٥٩ - من كلام الحكماء و الدعاة

(٥١) و اجعل لنا فى صدور المؤمنين ودّا، و لا تجعل الحيوة علينا كدّا. ترجمه: خدايا ما را در دلهاى مؤمنان دوستى افكن، و حيات بر ما سبب رنج مگردان.

(٥٢) الّذين انعم اللّه عليهم هم المؤمنون الفائزون المتآخون فى اللّه، لقوله تعالى: فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً. ترجمه: آنانكه خدا بريشان نعمت كرده است مؤمنان رستگارند كه در راه خدا برادرى كنند، چه خداى گفته است: بنعمت او برادران شديد.

(٥٣) اداب‌[١] نفسك فى استصلاح حال اخوانك، حتّى يؤلّف اللّه الكلمة بك و يجمعها[٢] على ما يرضيه. ترجمه: برنج آور[٣] خود را در اصلاح حال برادران، تا خدا بتو كلمه ايشان جمع كند بر آنچه سبب خشنودى او باشد.

من كلام الحكماء و الدّعاة

(٥٤) صديقك آخر هو انت، الّا انّه غيرك بالشّخص. ترجمه:

دوست تو مردى ديگر بود، الا آنكه غير تو باشد بشخص، كه او بحقيقت تو باشى.

(٥٥) الصّديق من كان قلبه فيما يحبّ لنفسك كقلبك‌[٤]، الّا انّه‌

[١]اصل: اذاب.

[٢]اصل: يجمعهما.

[٣]اصل: آورد.

[٤]اصل: لقلبك.