اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٠٣ - من كلام الحكماء و الدعاة
شكر ضامن دوام و زيادتى نعمت است، و سپاس قرين يمن و سعادت، و خدا ثنا گفت دوست خود ابراهيم را آنجا كه گفت: ابراهيم امامى بود خداپرست، از باطل بجنبيده[١]، و از مشركان نبود، بلكه شكرگذارنده نعمتهاى خدا بود.
من كلام الحكماء و الدّعاة
(٢٨) قال بعضهم: الشّكر هو الاعتراف بنعمة المنعم على وجه الخضوع. و قال آخر: الشّكر هو الثّناء على المحسن بذكر احسانه.
و قال آخر الشّكر ان لا ترى نفسك اهلا للنعمة. ترجمه: در حقيقت شكر اختلاف كردهاند: بعضى گفتهاند: شكر اعتراف بنعمت منعم باشد بر وجه خضوع. و بهرى گفتند: ثناى محسن بود بذكر احسان او، و نشر نعمت او. و بعضى گفتند: شكر آنست كه خود را مستحق نعمت نشمرى[٢]، كه اگر نعمت حق خود دانى ناسپاسى باشد.
(٢٩) حياء العبد من تتابع نعم اللّه عليه شكر. تلقّى النّعم بحسن القبول، و استعظام صغيرها شكر. ترجمه: شرم بنده از تواتر نعمتهاى خدا برو شكر باشد. پيش نعمت باز آمدن بحسن قبول، و بزرگداشتن نعمت خورد، شكر بود.
(٣٠) راى واحد انسانا لا ياكل الفالوذج، فقال له: لم لم تأكله؟
[١]اصل: بحسبيده.
[٢]اصل: شمرى.