اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٣٢ - من كلام الحكماء و الدعاة

من كلام الحكماء و الدعاة

(٢٨) سئل حكيم: هل يمكن ان نفعل الخير دائما فى كلّ وقت؟

فقال: نعم، لانّ البرّ الفاضل هو شكر اللّه دائما، و حفظ الفكر من الخطيئة و هذان الشّيئان يمكن للانسان فعلهما فى كلّ وقت.

و سئل: اىّ جود يمكن لكلّ الناس ان يجود به؟ فقال: ان يحبّ النّاس الخير. و سئل: هل يمكن للانسان ان يعيش آمنا؟ فقال:

اذا لم يفعل شرّا، و لم يحزن لشيى‌ء هو واقع به لا محالة فهو آمن. و سئل: اىّ شى‌ء اضرّ الاشياء على الانسان؟ فقال: ان يستقلّ عيوبه و يحتقرها. ترجمه: از حكيمى پرسيدند كه ممكن باشد كه پيوسته نيكى كنيم در همه اوقات؟ گفت: باشد، چه نيكى كه از همه نيكها بهتر است شكر خدايست هميشه، و نگاه داشتن انديشه از خطا و اين دو چيز ممكن بود كه پيوسته مردم بجاى مى‌آورد. و پرسيدند كه كدام جوانمردى باشد كه همه كس تواند كه بجاى آرد؟ گفت: آنكه بمردمان خير خواهد. و پرسيدند كه مردم تواند[١] كه پيوسته ايمن باشد؟ گفت: اگر بدى نكند و بچيزى كه بهمه حال باو رسد اندوهگين نشود ايمن باشد. و پرسيدند كه چه چيز باشد كه ضرر آن بيشتر بود بر مردم؟ گفت آنكه عيبهاى خود را خورد شمرد و آن را حقير داند. و اين كلمات از جوامع حكمت و لطايف سخنهاست.

[١]اصل: توانند.