اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١١٧ - الباب الثانى عشر فى التوكل و الانقطاع الى الله

الباب الثانى عشر فى التوكّل و الانقطاع الى اللّه‌

(١)وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ، إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ، قَدْ جَعَلَ [اللَّهُ‌] لِكُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدْراً. ترجمه: هر كه بر خدا توكل كند خدا او را بس بود، خدا كار او باتمام رساند. چه خدا هر چيزى را تقديرى كرده است.

(٢)وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ!إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللَّهِ فَعَلَيْهِ تَوَكَّلُوا! ترجمه: بايد كه مؤمنان بر خدا توكل كنند. اگر ايمان آورده‌ايد برو توكل كنيد!

(٣)فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ! [إِنَّ اللَّهَ‌] يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ‌.

ترجمه: چون عزم كردى بر خدا توكل كن! خدا متوكلان را دوست دارد.

(٤)وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ، فَإِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ.أَ لَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ‌! ترجمه: هر كه بر خدا توكل كند، خدا بى‌همتا و درست كار است. آيا نه خدا كفايت باشد بنده را[١].

[١]اصل افزوده دارد: استفهام.