اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٦٣ - الباب الخامس عشر فى مذمة الدنيا

(١٣) فضوح الدّنيا اهون من فضوح الآخرة. من احبّ لقاء اللّه احبّ اللّه لقاءه، و من كره لقاء اللّه كره اللّه لقاءه. ترجمه: رسوايى دنيا از رسوايى آخرت آسان‌تر باشد. هر كه رسيدن بخدا خواهد، خدا او را دوست دارد، [و هر كه رسيدن بخدا نخواهد. خدا او را دشمن دارد.]

(١٤) الا ربّ نفس طاعمة ناعمة فى الدّنيا جائعة عارية يوم القيامة، و ربّ نفس جائعة عارية فى الدّنيا طاعمة ناعمة يوم القيمة[١]. ترجمه:

بسا نفس سير و خوش عيش در دنيا كه او گرسنه و برهنه باشد روز قيامت، و بسا نفس گرسنه و برهنه در دنيا كه سير و خوش باشد بآخرت.

(١٥) الكيّس من ذلّل‌[٢] نفسه و عمل لما بعد الموت، و العاجز من اتّبع نفسه هواها و تمنّى على اللّه الامانّى. ترجمه: زيرك كسى بود كه نفس را زير دست كند، و عمل براى‌[٣] پس مرگ كند و عاجز كسى بود كه از پس هواى نفس شود، و از خدا آرزوها ميخواهد.

(١٦) ما الدّنيا فى الآخرة الّا مثل ما يجعل احدكم اصبعة[٤] السّبابة فى اليّم، فلينظر بم يرجع! ترجمه: دنيا در جنب آخرت بيش از آن نيست كه كسى انگشت در دريا زند، پس نگاه كند با آنچه با انگشت او بندد از دريا چه باشد!

(١٧) من طلب الدّنيا بعمل الآخرة، فما له فى الآخرة من نصيب.

[١]در مجموعه ورام (ص ٥٢٥) مانند اين سخن از پيامبر آمده است.

[٢]اصل: دان.

[٣]اصل: سراى.

[٤]اصل: اسبعة.