اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٤٦ - الباب الخامس فى الجهاد و بذل النفس فى سبيل الله

(١٦) الجهاد باب من ابواب الجنّة، فتحه اللّه لخاصة اوليائه، و هو لباس التقوى، و درع اللّه الحصينة و جنّته الوثيقة. فمن تركه [رغبة] البسه اللّه ثوب الذّلّ و شملة البلاء، و ديّث بالصغار و القماء، و ضرب على قلبه بالاسهار، و أديل الحقّ منه بتضييع الجهاد، و سيم الخسف، و منع النصف‌[١]. ترجمه: جهاد دريست از درهاى بهشت كه خدا بر خواص اولياى خود گشاده است، و آن لباس تقوى است و زره حصين خدا و سپر استوار، و هر كه ترك جهاد كند خدا او را لباس خوارى بپوشد، و او را ذليل و فرومايه كند، و بيخوابى بر دل او گمارد، و حق ازو بگرداند بضايع كردن جهاد، و او را در بلا افكند، و انصاف ازو منع كند.

(١٧) أف! لقد سئمت عتابكم! ارضيتم بالحيوة الدّنيا من الآخرة عوضا، و بالذل من العزّ خلفا. اذا دعوتكم الى جهاد عدوّكم دارت أعينكم كانّكم من الموت فى غمرة، و من الدّهول فى سكرة، يرتج عليكم حوارى فتعمهون، و كانّ قلوبكم مالوسة و انتم لا تعقلون. ترجمه: اف! سير برآمدم از بازخواست شما، بدنيا خشنود شديد و بسنده كرديد از آخرت بعوض، و بذل از عز بسنده كرديد، چون شما را بجهاد دشمنان ميخوانيم چشمهاى شما ميگردد، و گويى در گرداب مرگ‌ايد، و در مستى غفلت، از حوار[٢] درمى‌مانيد، و سرگشته ميشويد، گويى دلهاى شما بى‌خرد است و عقل نداريد.

(١٨) الجهاد الجهاد! الا و انّى معسكر فى يومى هذا، فمن أراد الرواح الى اللّه فليخرج. ترجمه: بجهاد آييد، و بدانيد كه امروز لشگرگاه ميزنيم بسوى جهاد، هر كه از شما ميخواهد كه بنزديك خدا آيد گو بيرون آى!

(١٩) و لعمرى ما علىّ من قتال من خالف الحقّ، و خابط الغىّ من ادهان و لا ايهان،

[١]نهج البلاغة ١: ٦٣

[٢]اصل: خواب (نهج البلاغة ١: ٧٨).