اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٣٥٨ - الباب الثالث و الثلثون فى الخلة و الصداقة

(٤٤) علامة الصّديق اذا اراد ان يهجرك ان يؤخّر الجواب، و لا يبتدى‌ء بالكتاب. ترجمه: نشان دوست كه از تو خواهد بريد آن بود كه جواب نامه دير نويسد، و بابتدا نامه ننويسد.

(٤٥) فقد الاخوان هدّ[١] الاركان. ترجمه: نايافتن دوستان شكستن اركان بود.

(٤٦) كثرة العتاب يورث الضّغينة و يولد البغضة. ترجمه:

عتاب بسيار كينه آورد، و دشمنى از آن تولد كند.

(٤٧) اوّل القطيعة التّجنّى. ترجمه: اول بريدن تجنى‌ [٢] بود.

(٤٨) لا تصرم اخاك على ارتياب، و لا تقطعه دون استعتاب! ترجمه: بتهمت از برادر مبر، و ازو دورى مكن الا در طلب آشتى.

(٤٩) لا تضيّع حقّ اخيك اتّكالا على ما بينك و بينه، فانّه ليس باخ لك من ضيّعت حقّه. ترجمه: حق برادر خود ضايع مگردان از روى تكيه بر آنچه ميان تو و او است، كه برادر نبود كسى كه حق او ضايع گذارى.

(٥٠) لا يكون الصّديق‌[٣] صديقا حتّى يحفظ اخاه فى ثلث:

نكبته: و غيبته، و وفاته. ترجمه: دوست دوست نبود تا تو را در سه حال نگاه ندارد: در نكبت، و در غيبت، و بعد از وفات.

[١]اصل: هذا (گويا درست نيست زيرا گرچه «هذأ» بمعناى بريدن و تباهى آمده ولى «هد» درباره ساختمان و بمعناى ويران ساختن بكار برده شده است).

[٢]تجنى كسى را بگناهى كه نكرده است نسبت دادن.

[٣]اصل: تصديق.