اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٥٥٧ - ترجمه الادب الوجيز للولد الصغير

محمدت و مذمت و تحسين و تهجين كسى خوض نپيوندى.

(٥٠) اى پسر! بدانكه هر كه درويش شود ناصحان او را متهم كنند، و دوستان [و اهل عنايت‌] را ظن در حق او بد شود، و گناه و جريمت او مستور و مخفى ندارند، كه درويش محل تهمت و سوء [٣٩ ر] الظن باشد، و مردمان شجاعت درويش را بحماقت نام برند، و سخاوت او را بر افساد و بى‌تدبيرى‌[١] حمل كنند، و حلم او را ضعف پندارند، و وقار و ثبات او را بلادت شمارند، و فصاحت و ذلاقت او را هذر و هذيان خوانند، و كم سخنى و خاموشى [او] را گنگى و بسته زبانى دانند،

(شعر:)

[١]خ: اسراف وى.

[٢]خ: من.

[٣]خ: احوج.