اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٣٧ - من كلام الحكماء و الدعاة

(٤٠) حدّث قوم فى مجلس الاوزاعىّ، و معهم اعرابىّ من بنى عليم لا يتكلّم، فقالوا له: بحق ما سمّيتم «خرس العرب‌[١]». فقال:

انّ حظّ المرء فى اذنه، و حظّ غيره فى لسانه‌[٢]. ترجمه: گروهى در مجلس اوزاعى سخن ميگفتند، و اعرابى از قبيله بنى عليم در ميان ايشان بود هيچ سخن نميگفت، گفتند: بحق‌[٣] شما را «گنگان عرب» گفتند. آن اعرابى گفت حظ مردم در گوش اوست، و حظ غير او در زبان. و حكما خود همين معنى گفته‌اند.

(٤١) اقوى النّاس من غلب الهوى و قدر [على‌] السّكوت.

ترجمه: قوى‌ترين مردمان كسى بود كه بر هواى نفس غلبه كند، و بر خاموشى قادر بود.

(٤٢) ينبغى للعاقل ان يفرح بما لم ينطق به من الخطاء مثل فرحه بما لم يسكت عنه من الصّواب. ترجمه: عاقل مى‌بايد كه بسخنى كه خطا نگفته باشد، هم چندان شادى كند كه بسخن صواب كه گفته باشد.

(٤٣) لسان المرء من‌[٤] خدم الفؤاد. ترجمه: زبان مرد از خادمان دل است.

[١]اصل: خرسوا الغرب.

[٢]الحكمة الخالدة ص ١٣٩.

[٣]اصل: بسخن.

[٤]اصل: فى‌