اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٢٠ - الباب الثانى عشر فى التوكل و الانقطاع الى الله

واثق‌تر از آن باش كه در دست تو. از هيچ اميد مدار جز از خدا، و از هيچكس مترس جز از گناه خود.

(١٤) ما احسن تواضع الاغنياء للفقراء طلبا لما عند اللّه، و احسن منه تيه الفقراء على الاغنياء اتّكالا على اللّه! ترجمه: چون نيكو باشد تواضع توانگران درويشان را از براى طلب ثواب و رضاى خدا! و از آن نيكوتر باشد تكبر درويشان بر توانگران از روى توكل و وثوقى كه با خدا داشته باشد!

(١٥) الرّزق رزقان: رزق تطلبه، و رزق يطلبك، فان لم تاته اتاك. فلا تحمل همّ سنتك على همّ يومك. كفاك كلّ يوم [على‌] ما اتى فيه. و ان تكن السّنة من عمرك فانّ اللّه سيؤتيك فى كلّ غد جديد ما قسم لك. و ان لم تكن السّنة من عمرك فما تصنع بالهمّ لما ليس لك. و لن يسبقك الى رزقك طالب، و لن يغلب عليه غالب، و لن يبطى‌ء عندك ما قد قدّر لك‌[١]. ترجمه: رزق دو است: يكى آنكه تو او را ميطلبى، و يكى آنكه او تو را ميطلبد، اگر تو بنزديك او نيايى او بنزديك تو آيد. پس غم يكساله بر سر غم يكروزه منه، كه هر روزى در آن قدر كه در آن روز آيد تمام باشد. اگر آن سال از عمر تو خواهد بود هر روزى كه نو شود قسمت آن روز بيايد، و اگر نه غم افزونى و آنچه تو را نخواهد بود چه ميكنى!. هيچ طالب روزى بر روزى تو پيش از تو ظفر نتواند يافت، و هيچ غالب بر آن غلبه نتواند گرفت، و آنچه تو را تقدير كرده باشند ديرتر از وقت خويش بتو نرسد.

[١]نهج البلاغه ٣: ٢٤٥ (نيز ٢٦٥).