اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٤٧٥ - من كلام الحكماء و الدعاة

گفت من دانستم كه مرا بر فعل او ثواب دهند، پس نخواستم كه مرا ازو خيرى رسد، و او را از من شرى رسد.

(٤٢) كتبت الى الاسكندر امرءة من اهله يقال لها «قالا»:

بلغنى قتل ابنى بين يديك فى الوقيعة فسرّنى و احزننى: فامّا سرورى فلانّه قتل فى نصيحتك و طاعتك و الذّب عن قومك و اعزّتك، و امّا حزنى فلانّه ليس لى ابن آخر يقتل فى مثل ذلك بين يديك. فلمّا قرأ الاسكندر الكتاب، قال: اذا كان لنسائنا هذا العقل و اللّطف، و هذا الفضل و الشّرف، و هذا الصّبر و العزاء، و هذا التّسليم و الرّضاء، فما احرى رجالنا بالنّجدة و الطّاعة و العقل و الفضيلة. ترجمه: زنى از خويشان اسكندر باو نوشت كه شنيدم كه پسر مرا در پيش تو در فلان واقعه بكشتند، شادمان شدم بوجهى و اندوهگين شدم بوجهى:

اما شادمانى من از آن بود كه او را در نيكخواهى و طاعت تو و دفع از گروه تو و عزيزان تو بكشتند، و اندوهگين از آن شدم كه پسرى ديگر ندارم كه او نيز پيش تو جان فدا كند. اسكندر گفت كه بنگريد كه چون زنان ما را اين عقل و لطف و فضل و شرف باشد و چنين صبر و تسليم توانند كرد، پس مردان ما چه سزاوار باشند بدليرى و طاعت و عقل و فضيلت.

(٤٣) و كتب الاسكندر الى امرءة يعزّيها عن ابن لها قتل‌