اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٣٨٣ - الباب السادس و الثلثون فى خصائل السادات و صفات اهل الخير

تغرّه المطامع. ترجمه: مستحق مهترى كسى بود كه حيلت نكند، و فريب نياورد، و طمع او را مغرور نكند.

(٨) من ساس نفسه بالصّبر على جهل النّاس، صلح لان يكون سائسا. ترجمه: هر كه بصبر خويشتن را نگاه دارد بر جهل مردمان، شايستگى ضبط و سياست مردم داشته باشد.

(٩) السّيّد من عمّت يده و رجى غده. آلة الرّياسة سعة الصدر، و كتمان البرّ. ترجمه: سيد كسى بود كه نعمت او عام بود، و فرداى او اميدوار.

آلت مهترى فراخى دل و پوشيدن نيكوكارى باشد.

(١٠) من غلب لسانه امّره قومه. من كثرت نعم اللّه عليه كثرت حوائج النّاس اليه. ترجمه: هر كه زبان نگاه دارد قوم او او را امير خود كنند. هر كه نعمت خدا برو بسيار بود حاجات مردم بدو بسيار بود.

(١١) الشّرف بالعلم و الادب، لا بالاصل و النّسب. ترجمه:

شرف بعلم و ادب بود، نه باصل و نسب.

(١٢) لا سودة مع انتقام. ترجمه: مهترى با كينه كشيدن جمع نيايد.

(١٣) التّبرّع بالمعروف و الاعطاء قبل السؤال من اكبر السّؤدد.

ترجمه: نيكويى كردن بى‌طلب عوضى، و عطا دادن پيش از سئوال، از بزرگترين مهتريها بود.