اخلاق محتشمي - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٠٢ - الباب التاسع عشر فى فضل الفقر على الغنى

منها. ترجمه: غنيمت صديقان آن بود كه ازيشان فوت شود از دنيا، و آرزوى ايشان چيزى كه ازيشان در نوردند ازين جهان.

(٩) من اجترأ على الشّبهات، اوشك ان يقع فى الحرام. ترجمه:

هر كه بر شبهات دليرى كند، نزديك بود كه در حرام افتد.

(١٠) رايت الجنّة فاريت‌[١] الفقراء يدخلونها سعيا، و لم ار احدا من الاغنياء يدخلها معهم الّا فلانا- و سمّى رجلا من اصحابه- رايته يدخلها معهم حبوا. ترجمه: بهشت ديدم كه درويشان در آنجا ميدويدند، و هيچ توانگر را نديدم با ايشان مگر فلان را- و نام مردى برد از ياران خود- او را ديدم كه با ايشان مى‌غيژيد[٢].

(١١) اوحى الىّ: اتريد يا محمد! ان اجعل لك بطحاء مكّة ذهبا؟ فقلت: لا، بل اجوع يوما فاسالك، و اشبع يوما فاحمدك.

ترجمه: بمن وحى آمد كه اى محمد ميخواهى كه بطحاى مكه بجهت تو زر گردانيم؟

گفتم: نه، بلكه ميخواهم روزى گرسنه باشم تا از تو ميخواهم، و روزى سير باشم تا شكر تو ميگذارم.

(١٢) ما يسرّنى أنّ لى مثل احد [ذهبا فانفقه‌] فى سبيل اللّه، اموت يوم اموت و اترك منه قيراطين. قيل: او قنطارين. قال:

[١]اصل: فايت.

[٢]اصل: جريد (حبو غيژيدن- صراح).